Esther Wilten werd derde op het WK powerliften

Als sporten een hobby is, dan is het voor Esther Wilten uit Rottum wél een uit de hand gelopen hobby. In de weken voor een wedstrijd powerliften staat alles in het teken van haar sport powerliften. Ze begon pas op haar 34e, maar dat maakt voor deze sport niet uit. Bij powerliften draait het om het opbouwen van kracht, en dat kan op iedere leeftijd. En dan kan het zomaar gebeuren dat je op je veertigste opeens op het WK in Canada staat, terwijl je man en kinderen thuis op de bank zitten.

Ook als er geen wedstrijd gepland is, staat Esther Wilten vaak in de sportschool. Natuurlijk heeft ze daar niet altijd zin in, bijvoorbeeld als er een zware beentraining op het programma staat. “Maar als de training dan klaar is, voelt het weer helemaal geweldig.”

ALTIJD BEZIG MET SPORT

Tijdens haar jeugd, die Esther in Lippenhuizen doorbracht, was ze al sportief. “Ik deed aan turnen, dansen en trampolinespringen. Ook reed ik heel fanatiek paard en deed daarin ook wedstrijden.” Tijdens haar studie aan het CIOS bleek dat ze vooral geïnteresseerd was in werken met mensen met een beperking. Ze volgde nog een opleiding tot creatief therapeut en ging aan de slag bij een praktijk voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel. In 2009 kwam Esther, inmiddels getrouwd en zwanger van haar tweede dochter, in Rottum terecht. “Afstuderen, verhuizen, nog even bevallen tussendoor, ik deed alles tegelijk.” Het huis aan de Badweg heeft achter vrij uitzicht over de landerijen. “Een heerlijk plekje om te wonen. Lekker rustig, en je bent zo in Heerenveen of op de snelweg.” Naast haar studie en werk bleef Esther altijd bezig met sport. Na jaren fitness bij sportschool EasyActive, zag ze hier zes jaar geleden echter niet meer zo veel uitdaging in. Ook miste ze het wedstrijdelement. “Mijn trainer Lammert Hof vroeg of ik niet wat meer met losse gewichten wilde gaan werken in plaats van met apparaten. Dat was een goeie move van hem. Ik vond het meteen leuk en was eigenlijk direct verslaafd.”

GEEN ALCOHOL MEER

Esther raakt weer gemotiveerd en als er een beginnerswedstrijd voorbijkomt, ziet ze dat als een mooi doel om voor te trainen. “Na die wedstrijd was ik helemaal verkocht. In die tijd waren er nog heel weinig vrouwen die aan powerliften deden. Ik was de enige vrouw in mijn categorie.” Dit houdt Esther niet tegen: nu ze de smaak te pakken heeft, wil ze steeds meer kilo’s kunnen tillen. Na die eerste wedstrijd volgen er verschillende kwalificatiewedstrijden en Nederlandse Kampioenschappen. Het trainen voor deze wedstrijden vraagt flink wat tijdsinvestering: Esther traint vier of vijf keer per week. “Het is soms ingewikkeld om dat te combineren met werk en gezin. Maar nu de meiden wat ouder zijn, gaat dat steeds beter. Ik train mijn hele lijf, dus niet alleen de spieren die ik nodig heb voor de oefeningen. Je buik- en rugspieren moeten ook heel sterk zijn om de gewichten te kunnen dragen.” Hoe dichter ze bij een wedstrijd komt, hoe minder ze gaat trainen: “Dan gaan de gewichten omhoog en doe ik minder herhalingen. Omdat er dan meer hersteltijd nodig is, train ik dan drie keer per week.” Ook de rest van haar leven staat voor een wedstrijd in het teken van de sport: ze eet gezond, drinkt geen alcohol meer en probeert zo veel mogelijk slaap te pakken.

DE STRATEGIE VAN HET SPEL

Wat powerliften zo leuk maakt? “Door het liften ontdek je dat je altijd meer kunt dan je denkt. Mentaal word je er ook sterker van. Als er in het dagelijks leven iets moeilijks voorbijkomt, dan denk ik: ik kan ook zoveel kilo’s tillen, dan kan ik dit ook. ‘What doesn’t kill you, makes you stronger’, zeggen ze toch? Dat is wel een beetje mijn levensmotto geworden. Een zwaar gewicht op je nek doet pijn, maar dat overleef je. Dan overleef je andere moeilijke dingen ook.” kijken: om door te gaan naar een vervolgwedstrijd, moeten powerlifters een bepaald aantal kilo’s halen. Bovendien zien ze wat de tegenstanders doen en kunnen ze daarop anticiperen. “Op een scherm ziet je tegenstander wat je volgende gewicht wordt. Zij gaat dan heel snel rekenen: kan ik daar nog iets bovenop doen? Het is een heel spel.”

SPONSORACTIE

Een spel waar Esther goed in is, want in 2021 wordt ze op het NK tweede en in 2022 wordt ze eerste in haar categorie (40-49 jaar en 84+ kilo). Dat heeft als gevolg dat ze mee mag doen met de wereldkampioenschappen in Canada. “Het NK ging verrassend goed, waardoor ik mezelf had gekwalificeerd voor het WK. Dat kost natuurlijk geld, en ik had er niet voor gespaard.” In eerste instantie be sluit Esther om niet te gaan. Maar meerdere mensen in haar omgeving wijzen haar op de mogelijkheid om een sponsoractie op touw te zetten. “Mijn moeder zei: ‘Als jij het niet doet, doe ik het wel voor je.’ Toen dacht ik: dan heb ik de ballen en doe ik het zelf.” Vanuit allerlei hoeken krijgt ze respons. “Zoveel mensen zeiden dat ik het verdiende om te gaan. Vrienden en familie, maar ook veel mensen uit de sportschool die mij altijd zien trainen en daar veel respect voor hebben. Iemand die ik helemaal niet kende gaf me zelfs een heel groot bedrag. Het is een bijzonder gevoel, dat zoveel mensen mij dat allemaal gunnen.”

ZONDER KOFFERS OP HET VLIEGVELD

En dan in oktober is het zover: Esther staat aan de vooravond van haar grote reis. “Ik had nog nooit zover gevlogen, dus dat vond ik al spannend. Toen kreeg ik op het laatste moment bericht dat mijn vlucht was gecanceld. Ik heb nog nooit zoveel stress gehad. Gelukkig kon ik nog een andere vlucht krijgen, via Parijs en Toronto.” Op eindbestemming St. Johns in Newfoundland blijkt dat de koffers niet aangekomen zijn. “Midden in de nacht stonden we daar op een klein vliegveld, zonder koffers. En dat terwijl ik al gespannen was voor de wedstrijd. De volgende dag moesten we als eerste op zoek naar onderbroeken en sokken.”

GROOTS OPGEZET

Esthers categorie komt als een van de laatsten aan bod. Iedere dag kijkt ze naar de wedstrijden van haar teamgenoten. “Normaal gesproken volg ik die mensen online, en nu zag ik iedereen van over de hele wereld in het echt. Erg leuk.” Op de laatste wedstrijddag is Esther zelf aan de beurt. Best spannend, hoe zal haar lichaam reageren op de reis en op het tijdsverschil? “Het squatten ging supergoed. Ik had gehoopt op 180 kilo, en dat lukte. Het bankdrukken ging niet goed, maar dat wist ik van tevoren. Ik had een schouderblessure, dus ik kon niet mijn beste prestatie neerzetten. Voor het deadliften heb ik een mooie PR neergezet, dus ik was heel tevreden.” Uiteindelijk wordt Esther derde op de squat, en overall zevende, een resultaat waar ze heel blij mee is.

TE LEUK OM ERMEE TE STOPPEN

Thuis voor de tv kijken haar man en twee dochters mee. “Die zijn heel trots op me. Ze vinden het superstoer dat ik aan powerliften doe. Laatst zei mijn jongste dochter heel trots tegen haar nieuwe juf: ‘Kijk, daar zit mijn mama, die gaat naar het wereldkampioenschap powerliften.’” Zo’n sterke moeder is ook handig wanneer er eens wat gesjouwd moet worden. “Hier in huis spreekt het vanzelf dat ik alles tillen kan. Ik ben degene die met de tuinmeubels sjouwt wanneer dat nodig is. Mijn man vindt dat wel handig. Buiten de deur krijg ik wel eens een rare blik: was jíj van plan om dat te gaan sjouwen? Tot ze zien dat het me makkelijk lukt, haha.” Het voelt nog ver weg, maar er staat alweer een nieuwe wedstrijd op de planning: het EK in maart 2023 in Boedapest, in Hongarije. Hopelijk is Esther voor die tijd hersteld van haar schouderblessure. “Ik heb nooit blessures gehad, maar nu ik veertig ben geworden, is het toch zover. Ik hoop niet dat ik vaker blessures ga krijgen. Liefst zou ik nog heel lang doorgaan met powerliften, maar ik weet niet wanneer ik mijn plafond bereik. Ik ben er wel van overtuigd dat ik nog lang door kan gaan als ik op de juiste manier blijf trainen. In ieder geval zal ik altijd blijven fitnessen. Het is gewoon te leuk om ermee te stoppen.”

Tekst: Hannah Zandbergen
Foto’s: Mustafa Gumussu

 

 

 




Koop lokaal - bij onze vrienden

Agenda Groot Fryslân

Wees loyaal – aan onze vrienden