Wijkvereniging Noordoosthoek zoekt nieuw bestuur en vindt hoop op het basketbalveld: “We stoppen… tenzij iemand opstaat”

Voor Jerry Hoomans is zijn betrokkenheid bij de wijk vanzelfsprekend. “Ik ben opgegroeid in de Noordoosthoek”, zegt hij. “Dat maakt het wel heel bijzonder.” Jerry beschrijft de wijk als een plek waar saamhorigheid ooit vanzelf ging. “Hier was het altijd: we doen het met elkaar.” Die mentaliteit lag ook aan de basis van de wijkvereniging. Het eerste gebouw werd destijds zelfs door bewoners zelf gebouwd. Het gevoel van eigenaarschap was groot.

Een klein bestuur met een sterke binding

Voor penningmeester Olga Sijtema (”Praat gerust Snekers, maar ik kom oorspronkelijk uit Delft”, zegt ze) begon het allemaal heel anders. Niet vanuit historie, maar vanuit een toevallige ontmoeting. “De kinderen van mij zijn hier naar school geweest”, vertelt ze. “En op een gegeven moment kwam ik Anja tegen in de supermarkt. Die zei: ‘We hebben nog iemand nodig als penningmeester’. Nou, zo ben ik er eigenlijk ingerold.” Met haar financiële achtergrond was de stap logisch. “Ik heb altijd bij een verzekeringskantoor gewerkt, dus dat stuk vond ik leuk.” Maar het ging haar om meer dan alleen de cijfers. “Ik hielp bij kinderactiviteiten, op school… je komt steeds dezelfde ouders tegen. Zo groei je erin.”

Anja Twijnstra, secretaresse, heeft een lange band met de wijk. “Ik ben hier als klein meisje opgegroeid. Later kwam ik weer in De Zwette te wonen en toen zaten de kinderen hier op school.” Die combinatie zorgde voor directe betrokkenheid. “Via de school was die binding met de wijkvereniging er eigenlijk meteen.” Ze ziet hoe de wijk in beweging is. “Je ziet dat het verjongt, dat er weer gezinnen komen. Maar er is ook een tijd geweest dat iedereen wat meer op zichzelf was.” Juist daarom blijft de wijkvereniging volgens haar belangrijk: “Om mensen weer bij elkaar te krijgen. Om binding te houden met de wijk.” Wat de drie bestuursleden bindt, is niet alleen inzet, maar ook een onderlinge klik. “We bleven met z’n drieën over,” zegt Olga. “Maar wij kunnen het gewoon goed vinden met elkaar.” Anja knikt: “Wij hebben aan een half woord genoeg.” Maar juist dat maakt het kwetsbaar. Want bestuursuitbreiding bleef uit.

Corona als kantelpunt

De frustratie zit niet in gebrek aan ideeën. “Tijdens een bijeenkomst kwamen mensen met van alles,” vertelt Jerry, “maar als je vraagt: ‘Ga je het ook doen?’, dan blijft het stil.” Jerry  is daar duidelijk over: “Je hoort: ‘Dit mag niet stoppen’. Maar als ik vraag: ‘Wil je in het bestuur?’, dan verandert er niks.”

Je hebt een voorzitter nodig, iemand voor de financiën, maar vooral mensen die iets willen doen

De kern ligt volgens het dagelijks bestuur bij eigenaarschap. Toch kende de wijkvereniging betere tijden. Jerry: “Op het hoogtepunt hadden we zo’n 300 leden, Nu zijn dat er nog ongeveer 140. En de betrokkenheid is veranderd. Bij een ledenvergadering komen vooral vrijwilligers. De leden zelf zie je weinig.” Olga wijst op de veranderde tijd: “Vroeger had je geen social media, geen Playstation. Mensen kwamen hier vanzelf.”

Corona gaf de nekslag aan wat al kwetsbaar was, volgens de drie bestuursleden. “Alles kwam stil te liggen,” zegt Jerry, “en daarna kregen we het niet meer echt op gang.” Financieel had dat gevolgen. “Onze reserves zijn flink geslonken. De vaste lasten gingen door, maar inkomsten niet.” Anja vult aan: “Op een gegeven moment moet je eerlijk zijn. Dit houden we niet vol.”

Na ruim twintig jaar viel het besluit. Jerry: “We stoppen. Gezamenlijk. Tenzij iemand opstaat. Niet omdat we willen, maar omdat het niet anders kan. De gemeente gaf daarbij een duidelijk signaal: stel een einddatum; dan komt er reuring.”

Misschien nog wel het meest confronterend: “Mensen zeggen tegen ons: ‘We wisten helemaal niet dat er een wijkvereniging was’. En dat terwijl hier een compleet verenigingsgebouw zit!“

“Het is je eigen stad”

Aan tafel zit ook Ilia Gontcharov. “Ik heb Russische roots, dat zie je aan mijn achternaam, maar ik voel mij betrokken Sneker!”, introduceert hij zichzelf. Ilia woont in de buurt. Hij is geen bestuurder, maar wel iemand die laat zien wat mogelijk is. “Ik had eigenlijk niks met de wijkvereniging,” zegt hij eerlijk. Hij kwam binnen via een burgerinitiatief rond sportvoorzieningen. “Ik wilde iets neerzetten in Sneek. Een plek waar mensen kunnen bewegen.” En dan komt het basketbalveld ter sprake, de reden waarom hij ook bij dit gesprek zit. 

Ilia vertelt: “Achter de Aldi lag een verwaarloosd veld. Asfalt kapot, baskets kapot, het skategedeelte ook. Daarnaast was het een plek geworden voor overlast. Er werd ’s avonds gedronken, je voelde je er niet altijd veilig.” Toch zag Ilia juist kansen. “Als je het vernieuwt, trek je andere mensen aan. Sporters, jeugd die iets wil doen. Dan krijg je sociale controle.” Het traject duurde drie jaar. “Ik kreeg eerst een heel document van de gemeente. Toen dacht ik: dit is niks voor mij.” Maar hij zette door. “Later dacht ik: het moet er gewoon komen.” Zijn aanpak: “Doorzetten. Bellen. Mailen. Het is je eigen stad.” Het vernieuwde veld ligt er inmiddels. En belangrijker: het werkt. “Dit is precies wat je wilt”, zegt Jerry. “Mensen die iets oppakken.” De verbinding met de wijkvereniging ontstond vanzelf. “Voor subsidie heb je een rechtspersoon nodig”, legt Jerry uit. “Daar kunnen wij een rol in spelen. Je kunt hier echt iets neerzetten”, zegt Ilja Gontcharov.

Wat is er nodig?

Op de vraag wat er nu nodig is, is het antwoord verrassend simpel. “Gewoon enthousiaste mensen, die de schouders eronder zetten”, zegt Olga. Anja vult aan: “Je hebt een voorzitter nodig, iemand voor de financiën, maar vooral mensen die iets willen doen.” Jerry: “Niet alles hoeft door het bestuur te worden gedaan. Laat mensen zelf activiteiten organiseren. Je moet zorgen dat mensen weten waar ze terecht kunnen.” 

Vroeger had je geen social media, geen Playstation. Mensen kwamen hier vanzelf

De boodschap is duidelijk: “Word lid,” zegt Jerry, “of doe mee. Want alles is er nog: de plek en de faciliteiten in het gebouw; de ideeën.” Misschien zegt Ilia het nog het meest treffend met de woorden: “Het is je eigen stad.” De Noordoosthoek wacht niet op oplossingen van buitenaf. De Noordoosthoek wacht op mensen van binnenuit. De vraag is niet of het kan. De vraag is: wie staat er op?!

Misschien vat een kleine anekdote alles samen. Toen het gebouw werd opgeknapt, mocht niets blijvend aan de muur. Toch kwam er een prachtige wandschildering van de Sneker kunstenaar Jan Potma “Alles moest binnen twintig minuten weer weg kunnen”, lacht Jerry. “Dus alles hangt met vier schroefjes.” Het typeert de vereniging: praktisch, volhardend, en altijd creatief.

Samen de Noordoosthoek

De wijk bestaat uit de Noordoosthoek, De Zwette en Harinxmaland. Deze drie gebieden vormen samen de wijk Noordoosthoek. Naast enthousiaste vrijwilligers en nieuwe bestuursleden heeft de wijkvereniging ook dringend meer inkomsten nodig om een gezonde financiële balans te waarborgen.

De werkgroep Zwette Court, die onder de wijkvereniging valt, speelt een belangrijke rol in het verbeteren van de sportfaciliteiten in de wijk. Deze werkgroep heeft bijgedragen aan het herstel van het basketbalveld en blijft zich inzetten voor verdere verbeteringen.

Momenteel worden er verschillende activiteiten georganiseerd, waarbij vrijwilligers een cruciale rol spelen. Dit varieert van jeugdsportactiviteiten tot gezellige evenementen voor de wijk. Vrijwilligers zijn essentieel voor het succes van de wijkvereniging.

Ben je enthousiast geworden voor een bestuursfunctie of wil je als vrijwilliger aan de slag? Laat het weten via de e-mail: wijkverenigingnoh@gmail.com.

Wat betreft het gebouw: er werd geen grootschalige renovatie uitgevoerd, aangezien het gebouw niet in eigendom is van de wijkvereniging. Dit betekent dat permanente aanpassingen aan de muren niet toegestaan zijn, maar de nu nog zittende bestuursleden blijven trots op het gebruik van het gebouw voor de wijk.

Tekst en foto’s Henk van der Veer