Een eigen stukje tuin geeft Oekraïense bewoners rust in onzekere tijden

Voor de Oekraïense vluchtelingen op de opvanglocatie is de tuin meer dan alleen een stukje grond. Het is een plek waar herinneringen aan thuis terugkomen en waar de zorgen over de oorlog even naar de achtergrond verdwijnen. Bij vrijwel ieder chalet is een eigen tuin aangelegd. Voor de bewoners is het onderhouden van planten en groenten een manier om rust te vinden in een leven dat jarenlang door onzekerheid en oorlog is bepaald.

Onmogelijk om niet aan de oorlog te denken
Olena woont sinds twee maanden met haar gezin op de opvanglocatie. Wanneer ze vertelt over haar tuin, wordt ze zichtbaar emotioneel. “Wij zijn pas twee maanden geleden vanuit Oekraïne hier gekomen. Als we in de tuin werken, kunnen we onze gedachten even verzetten. Thuis hadden we ook een eigen huis met bloemen in de tuin. Dit doet ons een beetje aan thuis denken.” Toch is de oorlog nooit ver weg. “Het is eigenlijk onmogelijk om er niet aan te denken. Onze vrienden zijn daar achtergebleven. Wij zijn samen met onze ouders hierheen gekomen. Dat geeft ons gelukkig wat meer rust, omdat we samen zijn.”

Voor Olena betekent de opvanglocatie meer dan alleen een veilige plek. “Het is fijn dat er Oekraïense buren in de buurt zijn. We kunnen met elkaar praten en er is geen taalbarrière. Ook heeft ons kind andere kinderen om mee te spelen. De dankbaarheid richting Nederland en de gemeente is groot. “Wat mij vooral raakt, is dat we hier de mogelijkheid hebben gekregen om zo’n eigen plekje te maken en dat er zo goed voor ons wordt gezorgd.” Volgens Olena werden zij vanaf het begin goed geholpen. “Ze wisten dat we samen met onze ouders kwamen. Omdat de moeder van mijn man ziek is en behandeling nodig heeft, hebben ze ons meteen geholpen om een arts te vinden. Bij alle vragen die we bij de gemeente neerleggen, krijgen we snel antwoord.” Ook noemt ze Bea, die hen tijdens de verhuizing heeft geholpen. “Zij is een heel meelevend persoon. Ze heeft ons tijdens een moeilijke periode enorm gesteund.”

“Het is heel eng, het is het ergste wat je kunt meemaken”
Ook Lev woont met zijn gezin op de opvanglocatie. Hij kwam in 2022 vanuit Charkiv naar Nederland, nadat de oorlog daar uitbrak. “We zijn vertrokken na ongeveer zes maanden oorlog. Het was niet langer mogelijk om in de stad te blijven. Charkiv werd aan het begin van de oorlog zwaar getroffen. Het is heel eng, het is het ergste wat je kunt meemaken.” De tuin bij zijn woning is inmiddels een kleine moestuin geworden. “De tuin was aangelegd omdat hij mooi was. Wij hebben gevraagd of we er iets mochten verbouwen. Dat is ook nog eens milieuvriendelijk.” Lev woont inmiddels vier jaar in Nederland. “Het voelt een beetje als thuis. We hebben een klein huisje en veel planten, groenten en bloemen. We verbouwen aardappelen, radijsjes, erwten, kool, wortels, dille en peterselie. Ook hebben we bloemen geplant, zoals madeliefjes en goudsbloemen.” Voor zijn vrouw heeft de tuin een belangrijke betekenis. “Ze brengt er graag tijd door. “Het maakt je hoofd vrij van alle gedachten en zorgen die steeds terugkomen.”

Zijn gezin bestaat uit zijn vrouw en twee kinderen: dochter Emilia van zeven jaar en zoon Markian van zestien maanden. “We vinden Friesland een heel mooie provincie. Vooral de natuur spreekt ons aan. De koeien die hier bijna in onze achtertuin lopen, vinden we bijzonder.”

Hoop op terugkeer blijft
Hoewel de bewoners dankbaar zijn voor de veiligheid in Nederland, blijft de wens om ooit terug te keren naar Oekraïne bestaan. “We hopen natuurlijk dat de oorlog eindigt en dat we terug kunnen naar huis”, vertelt Olena. “Daar staan onze huizen en daar ligt ons leven. Maar als de oorlog nog lang duurt, moeten we nadenken over onze toekomst.” Voor haar gezin staat de rust van de kinderen en de gezondheid van haar ouders voorop. “We willen ons kind niet steeds opnieuw stress geven en onze ouders niet steeds heen en weer laten reizen. Nederland bevalt ons goed.” Ook Lev blijft hopen op een terugkeer. “We hopen ooit weer naar huis te kunnen, maar hoe dat precies zal gaan, weten we niet.” Tot die tijd vinden de bewoners van Oldeholtwolde rust in kleine dingen. Een gesprek met de buren, een uitstapje naar zee of Paterswolde, maar vooral in hun eigen stukje tuin. Een plek waar ze even niet vluchteling zijn, maar gewoon mens.