Marco en Annet Nijholt en hun eigen ‘ik vertrek’ avontuur
Annet (57) geeft een rondleiding over hun terrein dat bestaat uit 15.000 vierkante meter grond en ze blijft even staan om het uitzicht te laten zien. Olijfbomen, sinaasappel- en limoenbomen, en in de verte de bergen. Het huis, het gastenverblijf en het zwembad. “Het huis staat op de campo, buiten de stad”, zegt ze. “We hebben wel buren, onder anderen Finnen en Duitsers, dus helemaal alleen zijn we niet. Het ritme hier is totaal anders. Om twee uur ‘s middags ligt alles stil en houden wij gewoon siësta.”
Huizenjacht
Marco (53) runde 35 jaar lang een tegelzetbedrijf. In menig huis en bedrijf in en rond Joure zijn tegels te vinden die door zijn handen zijn gegaan. Ook zoon Beau werkte mee in het bedrijf, tot hij aangaf weer te willen studeren. Dat moment zette iets in gang. Marco begon zich af te vragen of hij dit werk tot zijn pensioen wilde blijven doen. Annet, zelf ook ondernemer met een tegelstudio, dacht mee. Tijdens een vakantie in Andalusië mijmerden ze samen over emigreren: ‘wat als we hier zouden gaan wonen?’
Drie jaar geleden begonnen ze serieus te zoeken. Annet: “We hebben zeker 25 huizen bekeken. Op een gegeven moment was ik er wel even klaar mee. En toen belde de makelaar dat ze het huis had gevonden. We moesten meteen kijken.” Dat bezoek veranderde alles. “Toen we de oprit op reden, was het Dynasty mét palmbomen… we keken elkaar aan en wisten: dit is het.”
Toen ging het ineens heel snel. “We verkochten ons huis in Joure en in september vertrokken we naar Spanje.” Zoon Beau is uit huis, maar voor dochter Laura (20) was het wel even anders, zij kwam terug van haar buitenlandstage en paps en mams gingen emigreren. “Maar ja, wanneer is het wel een goede tijd”, vroegen wij ons af. Dus zijn we ervoor gegaan.”
Adembenemend wonen
“Eerst hebben we het huis bewoonbaar gemaakt. We namen alleen onze tuinbank, bed en persoonlijke spullen me. De rest van onze inboedel heeft een tweede leven gekregen, bij onze zoon en zijn vriendin in huis. Hier in Spanje mag je niets bijbouwen, het is niet groot, maar het gaat ons om het woongevoel. Nu ik hier echt leef, ervaar ik het precies zoals ik van tevoren had gehoopt. Marco en ik zitten hier ’s avonds en dan zeggen we tegen elkaar: ‘Hier wonen we’. Elke dag is het uitzicht anders. Soms mistig en ’s avonds de ondergaande zon met rode luchten. Echt prachtig. En de stilte… adembenemend. Er is een uiltje dat je hoort en dat geluidje is al helemaal vertrouwd. We zijn hier helemaal te plak.
Vier vragen aan Marco en Annet
Heimwee: “Niet echt, maar natuurlijk missen we de kinderen wel. Maar Laura is nu aan het reizen in Australië en we facetimen elke dag. En als de kinderen hier zijn, heb je echt tijd voor elkaar. Ook ga ik regelmatig terug naar Nederland. In acht uurtjes ben ik van mijn deur hier weer in Friesland.”
De taal: “Als je je best doet vinden ze dat hier al fijn, losse woorden lukken wel, maar zinnen gaan snel, in het najaar gaan we op Spaanse les.”
Sociaal leven: “We hebben al veel mensen ontmoet, ik zit bij de Dutch Diva’s en Marco golft bijvoorbeeld met Nederlanders die hier ook in de buurt wonen.”
B&B: “Nee, dat wilde ik niet. We hebben wel een gastenverblijf waar we familie, vrienden en bekenden ontvangen én vier buggy’s waarmee we avontuurlijke tours door de bergen organiseren. Ik verzorg de administratie en de creatieve kant van het bedrijf, Marco bedenkt de routes en regelt de techniek. Samen begeleiden we de tours. Dat dit nu ons werk is, kan ik gewoon niet geloven”
Lees ook
