Een warme groet van Roos Antonides
We zijn als door een tsunami overrompeld door een virus. Geen fictie maar werkelijkheid. Eerst een ver van mijn bed show. Nu bittere ernst en dit gaat nog wel een tijdje duren voordat we weer gewoon ons leven weer kunnen oppakken. De 1,5 meter samenleving is nu de norm.
Deze pandemie was mij al tien jaar geleden door een arts-microbioloog voorspeld. Destijds werkte ik als secretaresse in het MCL op de afdeling Hygiëne en Infectiepreventie. “Roos, je kan beter bang zijn voor een virus dan een oorlog”. De Mexicaanse griep liep met een sisser af. Maar de waarschuwing bleef in mijn hoofd zitten. Ik had nooit verwacht dat ik dit echt zou meemaken. We zo enorm beperkt zijn in onze vrijheid. Sneek is 75 jaar geleden bevrijd. Vrijheid is voor ons zo vanzelfsprekend, daarentegen ook zo fragiel. Dit keer zijn we beperkt niet door een oorlog, maar door een onzichtbaar, minuscuul kleine vijand.
De eerste weken was ik flink van de kaart. Ik lag op bed met griepklachten en een evenwichtsstoornis. Totaal uit het veld geslagen en overmand door angst en schuldgevoel. Mijn vader had COPD (longpatiënt) en ook hartpatiënt. De laatste jaren van zijn leven zat hij de hele winter binnen om maar niks op te lopen. Totdat ik en mijn zoontje van 2 jaar een weekend op hem ging “passen” en mijn moeder een weekend weg kon met vriendinnen. Mijn zoontje was flink verkouden en normaal zouden we dan niet bij hem in de buurt komen. Toch zijn we gegaan en werd mijn vader inderdaad ziek en overleed een maand aan longontsteking. Ik heb me enorm schuldig gevoeld.
Gelukkig zei mijn vader nog tegen mij dat het niet door ons kwam. Toch blijft het soms nog wel aan mij knagen. Echter zijn lichaam was uitgeput, anders was hij wel door een ander virus of griep komen te overlijden. Ik mis mijn vader nog elke dag, de ergste pijn is verdwenen. Ik herinner mij nog dagelijks aan zijn wijze lessen, als ik even niet weet hoe ik met een bepaalde situatie om moet gaan. Bijvoorbeeld je moet roeien met de riemen die je hebt. Of mijn favoriete uitspraak: Sin en wille kinne folle tille. Mijn vader zou graag willen dat wij ondanks alle ellende en tegenslagen elke dag wakker worden met humeur, gezelligheid. En elke dag er een feestje van ga maken.
De beelden van de media, de verhalen van Corana patiënten, de overvolle IC afdelingen in het ziekenhuis en mijn eigen ervaring hakten er behoorlijk in. Ook de angst en onzekerheid van de mensen om me heen in de winkels, familie, vrienden, kennissen en buurtgenoten. Na een paar weken van rust en aan de situatie wennen ben ik weer helemaal hersteld. Het leven gaat gewoon door, de zon komt iedere dag weer op. Ik vond mijn evenwicht weer en accepteerde de huidige situatie en maak er het beste van. Nu ben ik in de eerste plaats moeder en juf voor mijn kinderen.
Met pijn in mijn hart moest ik mijn bedrijf Roos Wel-zijn even sluiten. Massages en pedicures geven is uiteraard nu niet mogelijk. Dit beroep leent zich ook niet om online te gaan. Tot die tijd gebruik ik deze kostbare tijd om te kijken wat ik belangrijk vind, volg trainingen en cursussen. Ga verdiepen hoe ik straks nog beter mijn klanten kan helpen.
Yes wat ben ik dan blij om te horen van mijn dochter dat de digitale wereld op een gegeven moment toch gaat vervelen! Het minder fijn is dan echt contact, voelen en elkaar aanraken en samen iets beleven.. Ik hoop dat deze crisis ook een ieder duidelijk maakt dat het leven niet alleen om de digitale wereld draait, Ipads, mobieltjes en internet. Het echte contact met mijn klanten mis ik enorm, maar heb er alle vertrouwen in dat we straks met wat extra hygiënische maatregelen elkaar weer kunnen ontmoeten.
Tot die tijd heb geduld, zorg goed voor jezelf en help elkaar daar waar nodig is. En als je een luisterend oor nodig hebt, dan kun je mij bellen of mailen. Zie voor meer informatie www.wel-zijnsneek.nl Een warme groet van Roos Antonides.
Sneek 24 april 2020
Lees ook
