Mienskip & Mokkataart

“Ik kwam vanmorgen in de Aldi, op het Normandiaplein. Dar was een oud vrouwtje wat aan het prutsen bij het schap van de koeken. In haar handen had ze inmiddels een parelkandijkoek, die ze met een loep in de hand bekeek. Toen vroeg de vrouw mij of ik even voor haar wilde zien of het een gemberkoek was die ze in de handen had. Nee dus. Ik pakte de gemberkoek voor haar. De vrouw moest nog meer boodschappen hebben. ‘Normaal gaat er iemand met mij mee om te boodschappen, maar vanwege het coronavirus moest mijn hulp thuisblijven.’

Sneek- Nadat het woord MIENSKIP een containerbegrip aan het worden was, haakte ik af en meed het woord als de pest (sorry voor het woord, in deze moeilijke tijden). Nu het coronavirus zich aan het verspreiden is en er steeds meer mensen in de problemen komen, zowel zakelijk als privé, hoorde ik vanmorgen een mooi hoopvol verhaal. Een verhaal van een jonge vrouw waar het predicaat MIENSKIP dubbel en dwars opgeplakt mag worden.

Vervolgens ben ik met haar door de hele winkel geweest en heb ik samen met haar de boodschappen gedaan. De lieve schat was zo dankbaar en bleef mij maar bedanken. Toen we bijna klaar waren met onze ronde zei ze ‘ik moet ook nog even een mokkastaaf hebben, uit de vriezer helemaal achter in de winkel.’ Toen ik terugkwam voeg ik haar of ze iets te vieren had. ’Nee hoor, eigenlijk niet. Mijn man is dement en hij is gek op mokkataart, ik verwen hem daarom maar even.’

Toen we samen uit de winkel liepen noemde ze mij een engel. Dat vond ik weer overdreven. Het is gewoon een stukje MIENSKIP. Ja, toch?

Helemaal mee eens!

Henk van der Veer