Diaconaal opbouwwerker Kees van Kordelaar: ‘Ik ben ongeneeslijk katholiek’
“NIET GESCHOTEN IS ALTIJD MIS..” Van Kordelaar werd aangenomen als groepsleider bij Centrum De Kei, waar jongeren met een licht verstandelijke beperking worden getraind om in de maatschappij te kunnen functioneren. “Sommige van die jongeren hadden, nadat ze ‘los werden gelaten’ in de maatschappij, nog wat coaching nodig, zodat ik, genietend van de vrijheid van mijn baan, op het fietsje door Utrecht ‘mijn klantjes’ afging en ze waar nodig hielp. Ik heb daar twaalfenhalf jaar met heel veel plezier gewerkt, maar vond het daarna tijd om ‘nieuwe horizonten te verkennen’.” “Ik werd teamleider op een medisch kinderdagverblijf. Dat duurde weliswaar maar een jaar, maar ik heb dat ervaren als een verrijking omdat er een appèl werd gedaan op andere kwaliteiten. In plaats van met een cliënt discussiëren over wat hij wel of niet zou mogen uitgeven, werd aan mij nu de zorg toevertrouwd voor meervoudig gehandicapte kinderen. Dat heeft diepe indruk op mij gemaakt en heeft mij als mens ‘zachter’ gemaakt.”
STERK GEDRAGSGESTOORD LICHT VERSTANDELIJK GEHANDICAPTEN “De stap van een medisch kinderdagverblijf naar een gesloten afdeling voor sterk gedragsgestoorde licht verstandelijk gehandicapten in de kliniek van Wier in Den Dolder, was weliswaar groot, maar wel erg leerzaam. Als unithoofd leerde ik daar de wijze les om niet altijd het slimste jongetje van de klas te willen zijn. Er liepen daar zoveel mensen rond die gepokt en gemazeld waren in hun vak en bovendien slimmer dan ik, dat het veel effectiever werkte door daar intensief gebruik van te maken. Na vier jaar Den Dolder vond ik het tijd om het roer rigoureus om te gooien.”
FRANCISCUS VAN ASSISI Nadat hij ontslag had genomen in Den Dolder, sloot hij zich aan bij het Franciscaans milieuproject op Kasteel Stoutenburg onder de rook van Amersfoort. Dit project is geïnitieerd door een Franciscaner broeder, die toestemming van de orde had gekregen om in het voormalige klooster van de Franciscanen een vorm van samenleven te ontwikkelen in verbondenheid met de natuur en geïnspireerd door Franciscus van Assisi, patroon van de ecologische beweging. Dit alles in een religieus dagritme en zo sober mogelijk. Op die ‘postzegel’ bij Amersfoort bracht Van Kordelaar de volgende vier jaar van zijn leven door. Die stap kwam overigens niet uit de lucht vallen want vanaf zijn veertiende was hij geïnspireerd door Franciscus van Assisi. Daar kwam hij na vier jaar zijn huidige echtgenote tegen. “We vonden dat de communiteit van Stoutenburg geen ideale omgeving was om een relatie te beginnen, en vestigden ons aanvankelijk in Poppenwier, later Sneek. Sinds drie jaar wonen we in Witmarsum, aangezien er gezinsuitbreiding op komst was en het huisje aan de Waterhoenstraat in Sneek daar niet op berekend was.”
DIACONAAL OPBOUWWERKER In 2012 kreeg hij, vanuit zijn baan bij het Dagcentrum De Smidsstraat van Philadelphia in Sneek, de mogelijkheid diaconaal opbouwwerker te worden bij ‘De Zalige Titus Brandsmaparochie’ in Bolsward. Voor zijn gevoel was daarmee de cirkel rond en kreeg hij de kans zijn opgedane ervaring en zijn geloof en Franciscaanse spiritualiteit in te zetten voor kwetsbare mensen en een wat mooiere wereld. Een opbouwwerker beweegt zich op het snijvlak van kerk en samenleving. Het werkveld is meestal gericht op de groep kwetsbare mensen. Dus mensen die te maken hebben met armoede, schulden, eenzaamheid, mantelzorg, dakloos zijn en/of asielaanvragen. “Op 1 februari van dat jaar begon ik met een beleidsplan en ‘veel zegen’, want ervaring met een opbouwwerker was er niet. Het betrof een pilot van drie jaar en de verwachtingen waren hooggespannen. In eerste instantie dacht ik ‘Help, waar ben ik aan begonnen’, maar al snel werd mijn netwerk groter, zijn we hier en daar begonnen met projecten en leerde ik veel mensen kennen. Overigens doe ik nu ook hetzelfde voor de Sneker Antonius van Padua parochie, die ook meer present wil zijn in de samenleving.”
PROJECTEN “Coördinator van het budget-maatjes project, ik heb 18 vrijwilligers die ik koppel aan mensen die in de schulden zitten, of daarin dreigen te raken, of die administratief de weg wat kwijt zijn. Dat betreft ongeveer 35 à 40 koppelingen per jaar. Begonnen met een repair-café, bestaande uit enorm sympathieke bevlogen mensen die anderen helpen bij de reparatie van defecte apparaten, meubelen, vermaken van kleding etc. Zes jaar geleden met een kledingbank begonnen in Bolsward aan de Burgemeester Praamsmalaan. Daar komen gemiddeld zo’n 150 mensen per week, die overigens niet alleen voor de kleding komen, maar minstens net zo belangrijk, zowel voor mij als opbouwwerker, de vrijwilligers die daar werken, als de bezoekers zelf, is de grote koffietafel. Die kledingbank bleek te voorzien in een behoefte en kleding bleek bij uitstek een geschikt middel om sociaal contact te bewerkstelligen.”
KLEDINGBUS “Dat contact wilde ik wel op meer plaatsen in zowel de parochie van Bolsward als die van Sneek. Probleem is dat je dat vanwege enerzijds de kosten en anderzijds de kleinschaligheid van die plaatsen onmogelijk van de grond krijgt. Zo ontstond het idee om een mobiele kledingbank te realiseren met een vaste dienstregeling. Het idee voor ‘de kledingbus’ was geboren. Nu de realisatie nog. Ik had het plan weleens in bijeenkomsten laten vallen, maar dat werd vanwege de investering die een dergelijk project vergt als niet haalbaar afgeserveerd. Totdat ik in contact kwam met Ventura Systems in Bolsward, een bedrijf dat is gespecialiseerd in de fabricage van bus-, tram, trein- en metro deursystemen. Die hebben een ‘goede doelen poot’ en hadden via de gemeente gehoord dat ik met diverse projecten bezig was. Ik werd uitgenodigd voor een gesprek en liet daar mijn plan voor de kledingbus vallen. Ze waren dolenthousiast en om een lang verhaal kort te maken, ze schonken ons een complete stadsbus.
Dus hebben we een stichting opgericht, vrijwillige chauffeurs en gastvrouwen gezocht, de ANBI-status aangevraagd en een groot aantal fondsen benaderd. Dat leverde voldoende op om de bus helemaal te strippen en van een nieuw interieur te voorzien, inclusief een gezellig zitje, een keukentje dat van alle gemakken is voorzien, en ledverlichting door de hele bus. Met name de vrijwilligers van het repair-café en Ids Veldhuis, waar de bus wordt gestald en elke dag na een rit weer aan de stroom gaat, zijn van grote betekenis geweest voor de totstandkoming van de kledingbus. Sinds 2017 rijdt de bus door twaalf plaatsen in Súdwest-Fryslân volgens een vaste dienstregeling. Van de vrijwilligers krijg ik terug dat de belangstelling nog steeds in de lift zit en dat mensen vaak al een kwartier of twintig minuten voor de komst van de bus staan te wachten. Speciaal voor de kerst is de bus helemaal in kerstsfeer gebracht. Er is een jaar lang door de kledingvrijwilligers kerstkleding verzameld, die is in de bus gehangen, de bus is versierd met slingers en kerstattributen en is volledig getransformeerd tot kerstkledingbus.”
WAT IS ER OVERGEBLEVEN VAN HET RECALCITRANTE EN ANTIAUTORITAIRE? “Die hang naar vrijheid ben ik nooit kwijtgeraakt en nu heb ik bovendien de mogelijkheid gekregen om vanuit die vrijheid mooie mensen te ontmoeten en sociale projecten op te zetten. Ik heb de zegen gekregen van de mensen om mij heen en vooral ook van “boven” om op mijn manier mijn ding te doen in de maatschappij. Zonder al te veel regels, protocollen en plannen en heb dat met veel enthousiasme, samen met heel veel vrijwilligers en een enorme ‘drive’ gedaan. Een drive die wordt gevoed vanuit mijn geloof in God en in mensen. Ik heb dus eigenlijk geleerd dat meebewegen en je openstellen veel meer oplevert dan recalcitrant en tegen te zijn. Al blijft het natuurlijk altijd van belang om kritisch te blijven en niets zomaar aan te nemen.”
Tekst: Wim Walda
Foto’s: Laura Keizer
