“Ver van mijn bedshow!”, Een dag uit het leven van uitvaartbegeleider Anja de Roos

Nadenken over ‘wat als’, dat was een ‘ver van mijn bedshow’. Maar deze show was voor jou ‘coming soon’. Als een orkaan ruïneerde een ziekte in korte tijd je lichaam. Enkele maanden had men je verteld, maar deze maanden werden je niet gegeven. Het werd enkele weken. Je wilde nog leuke dingen gaan doen, nog op pad gaan met je gezin, maar zelfs dat mocht niet meer zo zijn. Je raakte gekluisterd aan je bed, de situatie verslechterde in rap tempo. Je had nog één wens, zelf bepalen wanneer. Zelf beslissen, als het echt niet meer zou gaan.

COLUMN - Jij had geen wensen. En dat snap ik. Wie denkt er nu op jonge leeftijd over na dat de dood je binnenkort komt halen. Je was midden 30, gelukkig, vol levenslust, had je draai in het leven gevonden, een eigen bedrijf opgestart en een lieve vriendin aan je zijde. Er waren zelfs trouwplannen.

Potjandorie, waar haalt een mens toch de moed vandaan. Je moet maar in staat zijn om dit aan te gaan. Zo heldhaftig, zo ontzettend veel bewondering voor jou en voor je naasten. Diezelfde week moest je de keuze maken, het ging echt niet meer. Je was op! Al je krachten, letterlijk opgevreten. Dag en tijd stonden vast. Je kwam het bed niet meer uit, maar diezelfde dag kwam er een ongelofelijke oerkracht in je naar boven. Voor hen die afscheid van je moesten nemen en die zonder jou door moesten, was jij in de stoel gaan zitten. Diezelfde middag staan wij bij je aan bed en bij je naasten in de kamer. Diepe verslagenheid heerst, koude rillingen maken zich van ons meester. Ik geef je een aai, over je nog warme bol, kijk je een poos aan en raak ontroerd. Mens, wat ben jij dapper, denk ik!

Afgelopen week mochten we je naasten begeleiden. Hen bijstaan en de zwaarte in het immens zware verdriet iets verlichten. Man, wat zijn ze sterk en fl ink, stuk voor stuk. Een warme eenheid met elkaar, door liefde verbonden. Verbluffend veel respect heb ik voor hen en een diepe bewondering voor je vriendin.