Marjolijn Veenstra uit Joure wil ouders van verslaafde kinderen steun en houvast bieden
JOURE - Marjolijn Veenstra uit Joure zag, evenals Nelleke Wiersma uit Dokkum, haar kind afglijden in een leven van drugsgebruik. Voor hen is dit het ergste wat je kan overkomen. Met hun ervaringen en verhaal willen ze andere ouders die dit ook meemaken steunen en houvast bieden met Moedige Moeders Fryslân.
In eerste instantie, de eerste fase dat haar zoon met drugs in aanraking kwam, had ze nog niks in de gaten. Pas nadat ze een bericht had gekregen van zijn werkgever met de vraag of de zoon nu alweer ziek was, drong het besef dat haar zoon verslaafd was tot haar door.
Het dieptepunt staat Marjolijn Veenstra nog helder voor de geest. “Hij kwam psychotisch bij ons thuis. Hij was zes dagen onder water, had zes dagen niet geslapen, alleen maar gesnoven. En hij was zeven kilo afgevallen.” Ze sloeg direct groot alarm. “Ik heb een ambulance gebeld, de GGZ, de politie... Hij was helemaal nergens meer. Het was het absolute dieptepunt. Nog één snuifje en dan was hij er denk ik niet meer geweest.” De impact op het huishouden is groot, de grond werd onder de voeten weggeslagen.
De bodem raken
Voor haar was het duidelijk dat ze haar kind pas kon helpen als hij er zelf ook aan toe was. Veenstra: “Ze moeten echt de bodem raken. Ze moeten op een punt komen dat ze zelf om hulp gaan smeken.” Pas dan heeft het nut om hulp te zoeken.
Marjolijn weigerde met pijn in haar hart haar zoon nog langer in huis te nemen en stuurde hem naar de nachtopvang in Leeuwarden. “Het is het ergste wat je kan doen als moeder, maar het kón niet anders”, zegt ze.
In Leeuwarden hoorde hij van zijn kamergenoot van het bestaan van een kliniek in Zuid-Afrika. Met hulp van zijn moeder ging hij daarheen. “Ik heb nergens over nagedacht. Ik heb hem ingeschreven en toen gewoon op het vliegtuig gezet. Geen begeleiding. Niks”, zegt Veenstra. “Ik heb er niet eens over nagedacht. Maar daarna brak ik in honderdduizend stukjes.”
Terugval op de loer
In Zuid-Afrika kickte Guus af en toen hij terugkwam in Nederland was hij clean. Maar terug naar Joure ging hij niet. “Dan komt hij weer in dezelfde omgeving, dezelfde situatie en dan is het risico dat hij terugvalt in hetzelfde gedrag heel groot”, zegt zijn moeder. Momenteel is Marjolijn’s zoon in Zuid-Limburg, in een zogeheten ‘safe house’.
Hij is nu schoon, maar terugval ligt op de loer. “Wij als naasten hebben ook levenslang. Ik kan ook terugvallen in mijn gedrag naar mijn zoon toe. Als hij weer gebruikt en ik weer op dezelfde manier reageer door hem toch wat geld te geven, de boel te sussen, te proberen de harmonie te bewaren, gaat het weer net zo hard mis.”
Herkennen is erkennen
Lotgenoten kunnen elkaar helpen door erover te praten, verhalen te delen en adviezen te geven. “Herkennen is erkennen en delen is helen”, zegt Marjolijn Veenstra. Voor haar is het contact met andere moeders ontzettend belangrijk. “Door elkaars ervaringen te delen, krijg je bepaalde inzichten en vallen er puzzelstukjes op hun plaats. Bovendien spreek je als ervaringsdeskundige vanuit je hart en dan komt het echt binnen.”
Voor wie dat wel is welkom bij Moedige Moeders op:
Elke eerste en derde donderdag van 14.00-16.00 uur in Stjoer, Tesselschadestraat 8a, Leeuwarden.
Elke tweede en vierde dinsdagavond online van 19.00-20.00 uur.
Info en aanmelden:
06 - 41631794
moedigemoedersfriesland@gmail.com
www.moedigemoeders-nederland.nl
Bron: www.omropfryslan.nl / Geartsje de Vries
Lees ook
