columns

Column- Corine van de Linde De Havenmeesteres

Het is een bijzondere week in juni van dit jaar...               

Foto aangeleverd
Foto aangeleverd

Er is een havenmeester gestorven. De man waar ik al een tijd voor inviel bij zijn ziekzijn. De klokken luidden voor hem in het dorp. Ja, zelfs havenmeesters zijn sterfelijk.                            De bootjes zullen het dorp binnen blijven komen en de zon zal vast iedere dag weer opkomen. Het is een cliché maar het leven rolt door. We zullen hem missen.

Het voorjaar was een koude periode en nu volgt er, na weken een harde Noordenwind, een periode van warmte en droogte. Maar voorlopig is er nog genoeg water om de bootjes te laten drijven.Door de koude lente zijn de mensen misschien verleid door Corendon en Tui? Het is stiller aan de kades dan vorig jaar. Woudsend is prachtig in welk jaargetijde dan ook. Of zou de havenmeester van Mallorca het nu gruwelijk druk hebben?

De klimaatproblematiek is ook in de haven en daar omheen te zien. Minder weidevogels en opeens struikel je over de ooievaars en spot ik lepelaar.

Half juni wordt het Waldseiner Weekend gevierd. Er liggen relatief meer boten aan de Eewal, gevlucht voor het feestgedruis. De feesttent staat op de oever van de Kom.                                Een man meldt dat de Wifi in de haven het niet doet. Dat weet ik zo 1,2,3,  niet op te lossen. Ik zeg; ‘Maar wanneer u een mannelijke collega ziet fietsen met hetzelfde shirt aan als ik….’ ‘ Sleur ik ,m van zijn fiets!’ zegt de man. ‘Precies! zeg ik.                                                              Een vrouw schalt; ‘Joost, geef me een lijntje!‘                                                                              De watersporttermen zijn vaak erg vermakelijk!

Mensen beginnen collega L en mij te kennen. Sommige watersporters doen Woudsend ieder jaar aan. ‘Ha, daar is mijn vriendinnetje weer’ riep een man en een ander heerschap prijst me met mijn oorbellen. Collega L. merkt de waardering ook op.                                                      Het is een en al amicaliteit wat de klok slaat. Al gaat het soms iets te ver. Wanneer ik vraag of de mensen een nachtje blijven slapen antwoord er een; ‘als jij blijft wel!’                                Maar ik sta mijn vrouwtje!

De droogte duurt nu al zo lang dat er een droogterecord is bereikt.                                            Aan de steiger ligt een echtpaar dat naar huis moet om de planten water te geven in Wommels. De volgende ochtend bied ik mijn auto aan, zodat ze even op en neer naar huis kunnen, maar dat aanbod wordt vriendelijk afgeslagen. Maar terugkomen naar Woudsend doen ze zeker, mooi zo.

Tot over twee weken lezers!