Amsterdam - Op 7 mei maakte Ineke Strouken, directeur van het Nederlands Centrum voor Volkscultuur en Immaterieel Erfgoed (VIE) bekend dat het ambacht van molenaar opgenomen is op de Nationale Inventaris van het Immaterieel Cultureel Erfgoed in Nederland. Het Gilde van Vrijwillige Molenaars, Vereniging De Hollandsche Molen, Het Ambachtelijk Korenmolenaarsgilde en het Gild Fryske Mounders het ambacht van molenaar voorgedragen voor de Nationale Immaterieel Erfgoedlijst in Nederland.
Het verval van het Nederlandse molenbestand en het dalend aantal molenaars treedt in met de opkomst van de mechanische aandrijving. Na de oorlog lijkt het beroep volledig te verdwijnen. Gelukkig begint de molenbescherming dan tot volle ontwikkeling te komen en worden molens als monument beschermd. En wanneer vanaf 1970 jonge enthousiaste molenliefhebbers zich het vak van molenaar opnieuw eigen maken, vinden honderden molens hun oorspronkelijke functie terug. De neergang van het molenbestand komt tot staan, honderden vrijwillige molenaars stellen wind- en watermolens regelmatig in bedrijf en voeren klein onderhoud uit. Dankzij het werk van de molenaarsgilden en molenverenigingen werd het ambacht van molenaar weer levend erfgoed.
Door de toekenning van deze status, is het molenaarsambacht nu erkend als immaterieel erfgoed. Zolang er molens in Nederland zijn, zijn er molenaars. De eerste beschrijvingen van windmolens zijn van rond 1200. Het beroep molenaar stamt dus uit die tijd. Met 9000 molens in de tweede helft van de 19e eeuw wordt het hoogtepunt in molenbouw bereikt. Op al deze molens werkten molenaars, het waren deze mensen die toen beroepsmatig de traditie van molenaar hebben doen ontstaan waarbij de functie van de molen de vaardigheden van de molenaar bepaalden.
