Expositie Spiegelen van Ingrid Simons en Hieke LuikMuseum galerie Heerenveen

Ingrid Simons is beslist geen onbekende hier door exposities in de vm. Galerie LOOF en museum Belvedère.

Galerie curator Age Hartsuiker zal samen met de beide kunstenaars een artist talk houden waarbij beide kunstenaars gaan vertellen over hun werken en hun relatie met de werken van Jan Mankes.
Ondergetekende hoopt dat u aandacht kunt besteden aan deze weer bijzondere expositie in Museum Galerie Heerenveen (MUGA).

6 maart t/m  10 april 2022

Hieke Luik

De natuur die uitbot als sculptuur

De sculpturen, tekeningen en collages van Hieke Luik (Apeldoorn 1958) laten een wereld zien die ze door haar handen laat gaan. Het is haar manier om greep te krijgen op het verloop van het bestaan. Het begint ergens en houdt weer op, maar er gaat ook iets aan vooraf en er komt iets na. In het geval van Hieke Luik voorvoelt ze waaraan haar werk ten grondslag ligt, voert ze uit wat ze in handen krijgt en herneemt ze wat ze heeft los gelaten. In alles is het werk op de tast. Wat ze voor ogen heeft kan ze door het aanraakbaar te maken als beeld tot stand brengen. In feite maakt ze geen werk naar de waarneming. Haar beelden zijn gemaakt door letterlijk iets naar haar hand te zetten. Het zijn beeldende gebaren. 

Ingrid Simons

“Niets is meer abstract dan werkelijkheid”

(Morandi)

Ingrid Simons is  geïnteresseerd in het deconstrueren van het landschap en het reconstrueren van een nieuwe, fysieke werkelijkheid van haar persoonlijke ervaring van het land en haar essentie. Dit proces is haar bijdrage aan het historische verhaal van het landschap schilderen. Ingrid voelt zich  genoodzaakt om dit verhaal op haar eigen nieuwe manier te blijven continueren, om een nieuw begrip van menselijk bewustzijn van onze relatie met onze omgeving aan te wakkeren.

Het resultaat is een zeer persoonlijke beeldtaal in het schilderen, in een beperkt kleurenpalet en atmosferen met dynamische, explosieve energie – die de voelbare energie van het land belichamen en zelfs overstijgen.

Voor Ingrid is het proces van schilderen een zeer fysieke ervaring, een afweging tussen het beeldhouwen met verf en het oplossen van verflagen –tussen het opbouwen en afbreken van opkomende structuren en patronen uit die ontbinding.

De “landschappen”, die ontstaan refereren niet aan de bestaande natuur, noch aan foto’s of afbeeldingen ;  ze zijn geen verwijzingen naar het letterlijke landschap,

zij zelf ZIJN expressieve ruimtes die alleen bestaan door de fysieke daad van het schilderen.