Psychosomatisch fysiotherapeute Marloes Lahuis: “Leef je jouw leven of leef je wat er van je verwacht wordt?”
Ze vertelt aan Groot Heerenveen hoe ze daar terechtgekomen is. “De stap om bij het MCNA te gaan werken, was voor mij een stap vanuit mijn gevoel. Terwijl ik gewend was om alles te plannen en van te voren te bedenken. Ik durf steeds meer te vertrouwen op mijzelf. Dat is ook wat ik mijn cliënten mee wil geven.”
“Bij fysiotherapie hebben de meeste mensen wel een beeld. Daar ga je naar toe als je bijvoorbeeld spierpijn hebt, of rugklachten. Als psychosomatisch fysiotherapeute kijk ik niet alleen naar lichamelijke klachten, maar ook naar iemands gedachten, emoties, gedrag en leefstijl. Stel dat iemand met nekklachten bij mij komt, dan vraag ik ook naar bronnen van spanning in zijn of haar leven. Hoe gaat diegene daarmee om en zijn er mogelijkheden voor verandering? Het liefste laat ik mensen zelf zoeken naar oplossingen.”
Fysiotherapie of psychologie
“Na de HAVO twijfelde ik tussen de opleidingen fysiotherapie en psychologie. Het werd fysiotherapie. Toen ik na mijn opleiding ging werken, raakte ik er steeds meer van overtuigd dat lichaam en geest een grote invloed op elkaar hebben. Om die reden ben ik de Masteropleiding Psychosomatische Fysiotherapie gaan volgen in Utrecht. Hoewel ik daar veel heb geleerd, was het overwegend theoretisch. In de afgelopen jaren heb ik door bijscholing steeds meer praktische tools gekregen. Mensen gaan vaak in ‘gevecht’ met langdurige pijnklachten, ze willen er vanaf. Dit werkt averechts. Ik help mensen om juist de controle los te laten en te leren voelen en aanvaarden, zodat ze hun leven weer kunnen oppakken.”
Werken vanuit gevoel
“Vorig jaar ben ik bij het MCNA gaan werken. Daarvoor heb ik bijna tien jaar in Leeuwarden in een fysiotherapiepraktijk gewerkt. Mensen om mij heen zeiden zo nu en dan: ‘Wordt het niet tijd voor wat anders?’ Hier werd ik weleens wat kriegelig van. Ik had een jong gezin, mijn man veranderde van baan en ik was kostwinner. Ik zat niet te wachten op verandering! Maar tegelijkertijd was er de wens om meer vanuit mijn gevoel en intuïtie te werken. Door de hoge eisen van de zorgverzekeraars voelde ik mij beperkt in mijn doen en laten. Ik ging fantaseren over hoe het zou zijn als ik een enorm geldbedrag zou winnen. Wat zou mij dan gelukkig maken? Ik kwam tot de conclusie dat ik hetzelfde werk wilde blijven doen, maar dan in een holistisch centrum waar reguliere zorgverleners samenwerken met complementaire zorgverleners.”
Als een kop zonder kip
“Twee maanden nadat ik dit uitgesproken had, hoorde ik via mijn moeder dat er plek was bij het MCNA in Heerenveen. Ik had gedacht dat mijn wens pas jaren later in vervulling zou gaan en mijn eerste reactie was dan ook: ‘Hier zit ik nog niet op te wachten!’ Maar toen ik me begon open te stellen voor deze kans, merkte ik dat ik vlinders in mijn buik kreeg, zo goed voelde het! Mijn gevoel schreeuwde: ‘Oh, wat leuk!!’ Maar mijn hoofd zei: ‘Waar ben je mee bezig? Je bent geen ondernemer. Denk aan de risico’s!’ Ken je de uitdrukking ‘als een kip zonder kop?’ Dat je iets doet zonder erbij na te denken? Ik was gewend om juist te leven ‘als een kop zonder kip’: alles vanuit mijn hoofd doen en mijn lijf en gevoel hobbelden erachteraan. Nu was het andersom. Ik voelde me direct enorm thuis bij het MCNA. Ik kan mij voorstellen dat cliënten dit ook zo ervaren en zich geen nummer voelen.”
Familieman
“Als tiener kwam ik door mijn moeder in aanraking met natuurgeneeswijzen. Zij is al jaren bestuurslid van een organisatie voor persoonlijke groei en bewustwording en lange tijd heb ik daar vrijwilligerswerk gedaan. Ik ben geboren in Drenthe als middelste uit een gezin met drie kinderen en op mijn negende jaar verhuisden we naar Dokkum. Mijn vader was destijds directeur van het Waterschap in Stiens. Hij was een echte familieman en rots van ons gezin. Toen ik twintig was, overleed hij aan een hartinfarct. In de periode daarvoor ging het Waterschap fuseren en dat was erg stressvol voor hem, want hij had hart voor de werknemers die onder zijn leiding stonden. Hij kreeg het infarct vlak nadat de fusie rond was. Na zijn dood is mijn moeder hertrouwd en samen met haar huidige man vormen zij het bestuur van Stichting In-zicht uit Joure.”
Innerlijk kompas
“Ik woon nog steeds in Dokkum, met mijn man en onze twee jongens van drie en zes jaar. Mijn man en ik maken keuzes die, zeg maar, iets minder traditioneel zijn. We slapen bijvoorbeeld samen met onze kinderen op één kamer. Ja, wij hadden ook de kinderkamer met het wiegje klaar hoor, maar toen ze er eenmaal waren, voelde dat niet goed meer. Ik heb mijn gevoel laten spreken en daar heb ik nooit spijt van gehad. We hebben de kinderen veel in een draagdoek gedragen en ik heb ze lang borstvoeding gegeven. En we hebben ze nooit gevoerd, ze mochten altijd zelf beslissen wat en hoeveel ze wilden eten van het eten dat wij ze voorzetten. Het zijn stabiele en sterke jongens en wie weet heeft dit alles daaraan bijgedragen. Ik vind het mooi dat het moederschap maakt, dat ik het denken en de controle meer loslaat en meer durf te vertrouwen op mijn gevoel en intuïtie.”
“En dat wens ik de cliënten die bij mij komen ook toe. Wat is belangrijk voor je? Waar liggen je grenzen? Leef je jouw leven of leef je wat er van je verwacht wordt? Ik hoop dat wij allemaal leren vertrouwen op ons innerlijke kompas en dat we van onszelf mogen zijn wie we zijn.”
Door Marije Nutma
