Cover Verhaal: Brugwachter Willem Meijer: Happy op de Harinxmabrug

Dat Willem Meijer een groot hart voor anderen heeft, wordt meteen duidelijk op deze mooie nazomerse zaterdagmorgen. De oprit van het huis waar Willem en zijn Petra wonen staat vol met fietsen: acht fietsen keurig netjes op een rij.

KiKa

“Ja, dat mijn handel”, zegt Willem. De kaartjes die aan de fietssturen hangen maken duidelijk dat de opbrengst van de handel niet bij Willem in de beurs komen: ‘Opbrengst voor KiKa, Prinses Maxima Ziekenhuis’. Willem begint meteen te vertellen. “Ik zet mij al jaren voor KiKa in, uiteraard op vrijwillige basis. Eerder recyclede ik metalen en de opbrengst stortte ik in december op de rekening van KiKa. Dat heb ik ongeveer tien jaar gedaan. Toen wij hier twee jaar geleden kwamen wonen ben ik daar mee opgehouden; ik wilde het netjes om huis hebben. Maar ik heb wel een andere bron van inkomsten aangeboord voor KiKa, namelijk verkoop van tweedehands spulletje. Daar hoort de verkoop van fietsen ook bij. Ik koop ze op, onder andere bij Halfords. Ik laat ze dan repareren door een bevriende fietsenmaker. Daarna verkoop ik de fietsen weer en de winst gaat naar KiKa. Daarnaast maakt mijn vrouw, samen met vriendin Rita Reitsma, kaarten voor KiKa. Daar zijn ze vooral ’s winters mee bezig. In de zomermaanden hebben we één keer in de twee weken een klein rommelmarktje op de inrit onder de carport en ook deze opbrengsten gaan naar KiKa.”

“Van wie ben je er één en waar kom je vandaan?”

Na het begingesprekje over KiKa (“Daar mogen jullie best even reclame voor maken”) gaan we met Willem naar binnen. Aan het interieur valt meteen op dat Willem en z’n vrouw verzamelaars zijn. Petra spaart miniatuur-olifantjes en Willem is gek op tegeltjes in alle soorten en maten. “Ik houd van volkskunst”, zegt Willem. Petra heeft de koffie met gevulde koek al klaar staan: “Welkom!” Zoals zo vaak open we het interview met de hamvraag: “Willem, van wie ben je er één en waar kom je vandaan?”

“Mijn achternaam schrijf je met ‘Marie, Eduard, Izaäk, Joris, Eduard, Richard’”, spelt Willem. “Ik op 22 september 1967 geboren in Grijpskerk. Vanaf mijn derde jaar woon ik in Sneek. Mijn ouders waren Wim Meijer, leraar aan de Christelijke Technische School in Sneek en Petra Postma. Ik heb een broer Jacco en een zus Annemiek. Mijn ouders kwamen uit de Friese Wouden.”

Over z’n jeugd vertelt Willem verder dat hij een ‘rustige jongen was’, waarbij een gehoorstoornis aan z’n rechteroor zeker heeft meegespeeld dat het soms niet altijd even gemakkelijk was. Toch ziet hij met tevredenheid terug op z’n jeugdjaren, ook al maakte een vorm van autisme (“Op latere leeftijd gediagnostiseerd”) het er wel eens complexer op.

Onderwijs

Willem groeide op in De Domp en ging naar De Ark op de basisschool. Later naar het Bogerman, op de Rehobôth-mavo aan de Lindelaan. Hij voetbalde bij O.N.S. en later bij L.S.C.  Ook was de tegenwoordige brugwachter lid van de plaatselijke hockeyclub, maar het meeste succes had Willem als dammer. Achter het ‘bord met de honderd velden’ was Willem aardig succesvol. Hij werd zelfs kampioen van de Sneker damclub en speelde ook landelijk.

“Na de mavo ben ik naar Bolsward gegaan, naar de school voor levensmiddelentechnologie. Wij noemden dat ook wel de ‘Súvelskoal’, maar officieel was het een hbo/mbo opleiding en de studenten die van deze opleiding afkwamen vonden meestal vrij snel werk. Ik heb de school overigens niet afgemaakt. Ik ontdekte in die periode dat er ook andere dingen in het leven waren, maar ik heb wel een mooie tijd in Bolsward gehad”, zegt Willem lachend.

25 jaar bij de gemeente

“Na mijn schooltijd ben ik in Brabant aan het werk gegaan in de betonindustrie, ik werd er productiemedewerker. Ik kwam er via het arbeidsbureau in Sneek. Mijnheer Van Loon had er een functie voor mij en ik wilde wel naar Brabant. Ik was toe aan wat anders dan alleen maar Sneek. Ik heb er twee jaar gewerkt en daarna kwam ik terecht in Meppel, bij De Kievit, een zuilvelfabriek. Daar werkte ik een halfjaar als leerling procesoperator, waar ik in mijn oude vakgebied terecht kwam. Na Meppel ben ik weer teruggegaan naar Sneek.

Omdat ik eerst geen nieuwe baan kon vinden heb ik eerst vrijwilligerswerk bij Aanloophuis De Herberg gedaan. Verder was ik in die periode vrijwilliger in de kantine van LSC. Uiteindelijk ben ik bij de gemeente Sneek terecht gekomen. In februari van dit jaar vierde ik mijn 25-jarig jubileum als gemeenteambtenaar, waarvan dertien jaar met veel plezier als brugwachter.”

“Ut is myn bruch”

“Ik houd van mijn werk als brugwachter. Het is allemaal lekker gestructureerd en dat past mij dus wel. Ik heb veel contact met mensen. De boottoeristen hebben meestal allemaal een goed humeur, ik heb gewoon een fijne betrekking.” Dat Willem trots is op ‘zijn’ brug blijkt wel door een fraai houten exemplaar dat Willem thuis heeft staan. “Ut is inderdaad myn bruch,” vertelt Willem trots, “maakt deur Johan de Jong.” Het handwerk van De Jong past helemaal in Willem zijn verzameling van ‘volkskunst’. De oorsprong van de hobby, en dan met name tegeltjes, komt uit de tijd dat Willem nog damde. Ooit won de Sneker dammer een Makkumer tegeltje en zo begon zijn verzameling, die ook aangevuld werd met aankopen in kringloopwinkels en rommelmarkten.

Dat Willem ‘iets’ met Sneek heeft, wordt ook duidelijk aan het Waterpoortje dat hij in z’n oor draagt. “Dat oorsieraad heb ik van dé frou kregen. Petra en ik kennen elkaar ruim 25 jaar, waarvan vijftien jaar getrouwd. Het klikte meteen tussen ons.” Over zijn andere grote liefde, de liefde voor Sneek. “Ik vind Sneek een geweldig mooie stad, ik ben hier opgegroeid. Ik houd van de verhalen van deze stad en ben ook lid van de Vereniging Historisch Sneek. Er is hier veel te zien en te beleven, zeker in de zomer.”

Libbe Nauta

“Het brugwachtershokje van de Harinxmabrug is mooi, maar wel een klein beetje klein. Als er mensen bij mij komen, dan staan we meestal ook buiten te praten. Dat doe ik alleen op rustige momenten, maar dat is wel duidelijk. Er komen regelmatig mensen die ik vaker zie. Rikus van Veen, de man die een miljoen kilometer heeft gefietst, is er zo’n eentje. Ik waardeer het enorm dat mensen de tijd nemen om mij even te bezoeken, ik houd ervan. Elf uur op een dag, alleen op de brug is behoorlijk lang. De ene week werk ik drie dagen, de andere week zijn het er vier. De tijd vliegt voorbij als ik aanspraak heb. In de coronatijd was het daarom niet zo fijn.”

Positief als hij is, vertelt Willem een mooie anekdote over een van z’n vroegere ‘brugvrienden’, Libbe Nauta, de bekendste scheidrechter van Sneek en verre omstreken, die regelmatig even langs kwam ‘op’e brug’. “Ik wist dat Libbe een gehoorapparaat had, maar die had hij er vaker niet dan wel in. Op mijn vraag waarom dat hij de appaartjes niet droeg antwoordde Libbe met: ‘Dan hoar ik sufeul’. Dat geldt misschien ook wel voor mij. Er gaat natuurlijk een wereld voor je open, maar ik weet niet of ik dat ook wel allemaal wil.”

Van diezelfde Libbe Nauta, de in februari van dit jaar op 93-jarige leeftijd overleden Sneker icoon, kreeg Willem een mooi tegeltje. “Dat had Libbe van de Friese Voetbal Bond als cadeautje ontvangen, en hij vond dat ik dat maar als herinnering aan hem moest hebben. Als tegeltjesverzamelaar een uniek exemplaar”, weet Willem.

Langs de Franekervaart

Naast z’n werk als brugwachter en z’n tegeltjesverzameling beleeft Willem Meijer ook veel plezier aan het wandelen met de hond. “Langs de Franekervaart, een prachtige plek. De fotograaf mag mij hier wel op de foto zetten”, zegt Willem lachend. Aan dat verzoek voldoen wij graag.

Willem is een man die positief in het leven staat en gewoon geniet van de kleine dingen. “Een praatje op de brug maakt mijn dag goed!” Willem Meijer is happy op de Harinxmabrug.

Tekst: Henk van der Veer Foto’s: Laura Keizer