De eerste wedstrijd van het seizoen voor Sneek Dames 2 begon met een nieuwe outfit. De heren van GrootSneek lijken ons beter te begrijpen dan de mannen thuis. “Nee, de kast is niet vol.” “Ja, ik wil er óók leuk uitzien als ik ga hockeyen.” “Een blauw jasje ís niet hetzelfde als een oranje jasje.” En dus kreeg het team, in aanvulling op mooie wedstrijdshirts nu ook een kek helderblauw trainingsjasje met natuurlijk de naam GrootSneek fier achterop geprint. Wat zijn wij toch blij met onze sponsor.
We reisden af naar Groningen waar een studententeam op ons wachtte. We speelden pas om 14.30 uur, en dat had hen alle gelegenheid gegeven om hun roes uit te slapen. Maar liefst drie coaches stonden hen bij. Wij hadden gelukkig onze eigen Arno (meer waard dan drie ongeschoren jongensstudenten), die bovendien uit de jeugd nog twee invallers had meegenomen.
Zoals gebruikelijk was het even aftasten maar na een minuut of tien kregen we de smaak te pakken en werden de spreekwoordelijke messen geslepen. De eerste strafcorner voor ons door een overtreding in de cirkel van Groningen leek ons een 0 – 1 voorsprong te geven door een mooi schot op de plank van middenvelder Femke Verheijen vanaf kopcirkel. Maar de scheidsrechters besloten in al hun wijsheid dat de goal toch niet telde. Het bleek de opmaat voor een lange reeks aan gemiste en onduidelijke ingrepen van de scheidsrechter, al dan niet teruggedraaid door de andere scheidsrechter. Een shoot meer of minder, dat was het fluiten niet waard. Met de afschaffing van de klassieke afhoudregel besloten de dames om deze wel degelijk nog bestaande overtreding dan maar helemaal niet meer te bestraffen. Waar dankbaar gebruik van werd gemaakt door Groningen. Zelfs het scheidsrechtersgebaar dat Sietske Geerards na een tijdje ging gebruiken (gekruiste armen in de lucht) om duidelijk te maken welke overtreding begaan werd, deed geen belletje rinkelen bij de dames.
Maar, je moet roeien met de riemen die je hebt en dus streden we vol goede moed verder. Marieke Leijten, met een nieuwe liefde aan de zijlijn gebrand op het maken van een goede indruk, verzorgde in de linkerhoek met een tip-in de gewenste 0-1 voorsprong. Dit was tegen het zere been van Groningen, die zich echter vooral in hun eigen cirkel niet goed staande konden houden. Nog voor de rust kwamen er twee strafcorners voor Sneek, waarvan één benut werd Sietske Geerards, die het met een rebound kon afmaken tot 0 – 2. Met een mooie solo nog geen tien minuten later verzorgde zij bovendien de 0 – 3.
Na de rust, waarin de tactiek nog wat werd aangescherpt, hadden we zeker het eerste kwartier zwaar overwicht op Groningen. Hun spel werd volledig doorzien, waarmee de kansen om de voorhoede - met Manja Oudman en Annelies Londema - aan te spelen groter werden. Groningen had haar verdediging inmiddels beter op orde, en afmaken lukte niet. Het middenveld bleef echter veel druk zetten. Lea de Boer, Britt Toebak en Marije van de Bosch hielden, in al hun jeugdigheid, bewonderenswaardig de rust vast.
Groningen rukte het laatste deel van de tweede helft weer steviger op, maar de achterhoede bleef zich goed organiseren. Nancy van den Bosch en Doremiek Grakist wisten de aanvallen over de flanken te pareren terwijl Mira Hoek en ondergetekende elkaar in de centrale lijn afwisselden zodat ook de mandekking optimaal bleef. Het was voorbij onze 23-meter lijn druk genoeg. Toch bleek dat keeper Annemarie Jansen de hele wedstrijd uiteindelijk geen bal op de legguards heeft gekregen. Een welverdiende 0 - 3 overwinning dus.
Aldus Nelleke Linthorst.
