GrootSneek hockeydames ten onder tegen Groninger Studs
Groningen - Dit verslag van SMHC Dames2, de GrootSneek dames, brengt goed nieuws en slecht nieuws. Laten we met het slechte nieuws beginnen: we verloren met 5 -1 van de Groninger Studs Dames 3. Ja, het deed pijn. Het was wennen, na de nodige mooie overwinningen om nu overduidelijk te verliezen ondanks de goede inzet van teamgenoten en invallers. We konden er niet omheen, er waren teams die deze zondag, in Groningen, beter waren dan wij.
We begonnen de wedstrijd met het nodige aftasten van zowel ons eigen team als de tegenstander. Ook nu stonden we met een geheel nieuwe samenstelling in het veld. En opnieuw was het zeker het eerste kwartier reddend zwemmen zonder de juiste diploma’s. De handigheid en technische skills van de studenten (nog veel te fris naar mijn smaak, volgens mij wordt daar in Groningen te weinig bier gedronken) zorgden voor geklungel, veel shoot van ons, losse flodders, pases in de stick van de tegenstander en wederom een strafcorner voor een bolle kant (van ondergetekende). De eerdere corners konden we nog keren maar nu was het na 20 minuten toch raak, zelfs Mascha Steenwijk kon de harde klap tegen de plank niet tegenhouden.
Als trouwe lezer (en u bent groeiend in aantal) weet u inmiddels dat wij vaker met dit bijltje gehakt hebben. Als motto kunnen wij ‘luctor et emergo’ op onze stick laten branden. De trucjes doorkrijgend voorzien we de tegenstander steeds beter van een passend antwoord. Er kwam ook weldra een tegenaanval op gang (dit is goed nieuws), en daarbij bleek dat de achterhoede van Groningen een stuk minder op orde was dan de voorhoede. Ineens was daar het mooie hockey zoals we dat ook kunnen, met mooie pases in de stick waardoor het spel ineens zo gemakkelijk lijkt te zijn. Tot een goal leidde het niet, maar het gaf moed.
Na de rust bleven de aanvallen van de Groningse studentes onverminderd doorgaan. We konden weliswaar steeds vaker de stick ertussen krijgen om zo de opbouw van Groningen te verstoren. Margot Smand en Nancy van den Bosch konden zo menig aanval keren (ook goed nieuws). Maar het middenveld bereikten we vaker niet dan wel, diagonale pases hadden geen effect terwijl ook de flanken potdicht zaten. Het was net alsof de studentes een dame extra in het veld hadden staan (heeft iemand eigenlijk geteld?). Dit was bijzonder voelbaar op het achterveld, waar de mandekking heldhaftig werd volgehouden. Er werd vrij dicht na elkaar tweemaal gescoord door thuisspelers. De volledige lethargie van de scheidsrechter die na de rust op onze helft stond, die bovendien haar fluitadvies inwon bij de dames in het veld, hielp ook niet om het geheel vlot door te laten lopen.
Met nóg twee goals tegen, waarvan ook de laatste uit een strafcorner, bevonden we ons redelijk in een kansloze positie op winst. De dames wisten de ruimte steeds beter te vinden, ongetwijfeld zal onze conditie ons ook parten hebben gespeeld. Toch wisten Elvira Serlier en Fransje Okker nog door te breken en met een mooie combi kon Fransje scoren (wederom goed nieuws), waarmee de eindstand op 5-1 kwam te staan.
De troosteloze, meurende bende waarmee studenten zich weten te omringen hielp niet om een beter gevoel te krijgen na de wedstrijd. Een biertje buiten langs het veld, weg van de zweetsokken en ranzige bierlucht in het clubhuis, bracht gelukkig enig relativerend vermogen terug (wederom goed nieuws). We telden onze zegeningen, want afgezien van een blauwe plek hier in en daar, gingen we zonder blessures naar huis. En gezien onze recente geschiedenis (u kunt de verslagen er nog even op nalezen), is dat echt héél goed nieuws. De revanche op de studentes komt op 17 november.
Nelleke.
