Henk Onsman over de Clafis Ingenieus Triathlon: ‘Triathlon lijkt heftig, maar is toegankelijker dan je denkt’
HEERENVEEN - Op zaterdag 25 mei organiseert AV Heerenveen voor de 32e keer de Clafis Ingenieus Triathlon van Heerenveen.
Wat komt er zoal kijken bij de organisatie van een dergelijk evenement? Een vraaggesprek met Henk Onsman, lid van het organisatieteam van de Triathlon en zelf een niet onverdienstelijk Triatleet. ‘Ik beleef net zoveel plezier aan het organiseren als aan het sporten zelf.’
Vorig jaar deden er zo’n 350 deelnemers mee aan de Triathlon in Heerenveen. ‘We zitten nu op 200 aanmeldingen. Dat is hetzelfde niveau als vorig jaar. We verwachten weer nagenoeg vol te komen, tegen de 350 aan’, zegt Henk Onsman. Het organisatieteam van AV Heerenveen bestaat verder uit Arjen van der Krieke (voorzitter), Nynke Velds, Siska Folkertsma en Dennis Mous. ‘En niet te vergeten de zestig vrijwilligers die op 25 mei de hele dag aanwezig zijn en alles in goede banen leiden op het parcours’, vult Onsman aan.
Een flinke klus
Het organiseren van een sportevenement met honderden deelnemers is een flinke klus. Hoeveel uren gaan daar nou in zitten? Volgens Onsman valt dat op zich mee. ‘Omdat we al jaren een vaste organisatie hebben, met menen die erg op elkaar zijn ingespeeld, is onze inspanning redelijk beperkt. Daarnaast hebben we de ervaring van de afgelopen jaren die het ons makkelijker maakt om zaken te regelen.
Ook een vaste kern van vrijwilligers die hun taken kennen, maakt het ons erg makkelijk. Het is voor een organisatie echt van wezenlijk belang dat je een vaste kern mensen tot je beschikking hebt. We vergaderen zo’n vier tot vijf keer per jaar. De eerste keer is meestal in november of december.’
De dagen net voor en tijdens de Triathlon zijn intensief. Onsman: ‘De vrijdag voor de wedstrijd beginnen we met opbouwen, vijf tot zes, en de zaterdag zijn we de hele dag tien tot elf uren in touw. Daarnaast heeft iedereen zijn eigen taken en heeft de een wat meer tijd dan de ander te besteden. Gemiddeld denk ik dat we er in totaal rond de veertig tot vijfenveertig uur per jaar ermee bezig zijn. Gedurende het jaar is dat mail behandelen en zaken vastleggen, zoals het regelen van de geluidsinstallatie, mobiele toiletten en dergelijke. In de laatste paar dagen voor de triathlon zijn dat zaken zoals het maken van deelnemerstasjes, lunchpakketten en het opbouwen van het finishgebied.”
Meerdere evenementen
Je zou Henk Onsman een rasvrijwilliger kunnen noemen. Hij is niet alleen bij de Triathlon van Heerenveen betrokken. Zijn lijstje bestaat uit meerdere evenementen. ‘Ik zit nu bijna zes jaar bij de organisatie. Ik was het eerste jaar vrijwilliger en ben daarna gevraagd door de voorzitter of ik zin had om mee te organiseren. Ik doe een aantal evenementen per jaar waar ik een rol heb als organisator/vrijwilliger. Dit is naast de triathlon de ‘4 mijl van Sneek’, ‘De Frysman’ hele triathlon en de mar-athon van Sneek’. Ik kan daar net zo veel plezier aan beleven als zelf sporten. Ik ben echter zo sportief als mijn werk het toelaat. Dat is de laatste periode niet heel erg veel, want ik zit nu als projectmanager op een herhuisvestingsproject in Amsterdam. Ik probeer wel de nodige triathlons te doen en heb de afgelopen jaren twee keer een halve triathlon volbracht.’
Recreatief
‘Wij zijn een recreatieve wedstrijd en we hebben geen scheiding in deelnemers, behalve een scheiding bij de mannen en vrouwen op de 1/8 afstand. Anders zou het startveld te groot worden. We krijgen ook wel eens vragen van deelnemers die startgeld zouden willen ontvangen, maar dat doen we niet.’
‘Mamafiets’
“Een Triathlon lijkt heftig, maar is toegankelijker dan je denkt” zegt Henk Onsman en hij legt uit: “Dat blijkt uit het feit dat wij ook deelnemers hebben die per trein naar Heerenveen toe komen en daar een OV-fiets huren waarmee ze de triathlon volbrengen. Ook ieder jaar is er een dame die op haar mamafiets de triathlon doet.” En dan, met een knipoog: “De eerste keer hebben we haar wel geadviseerd om het kinderzitje van de fiets te halen.’
Verrassingen
‘Als organisatie worden we toch nog regelmatig geconfronteerd met verrassingen. Vorig jaar was de weg door De Knipe plotseling afgesloten, omdat er een huis op instorten stond, wat vlak voor de triathlon bekend werd. Dat betekende dat al het verkeer over dezelfde route moest als onze fietsroute. Omdat wij dit niet veilig achtten, hebben we kort voor de triathlon besloten om het fietsparcours compleet te verleggen. Dit bleek echter zo’n succes dat we die route dit jaar aanhouden.’
