OldStars seniorenvoetbal in Sportpark Skoatterwâld “De onderlinge band is heel belangrijk”

Na een half uur koffie drinken en bijpraten volgt de voetbaltraining van een uur. Dan zijn de mannen zo nu en dan flink fanatiek en nemen ze elkaar de maat, maar het is vooral de liefde voor het spelletje en de gezelligheid die de mannen van de OldStars bindt.

Yoshi Feenstra mag zich sinds dit voetbalseizoen hoofdtrainer noemen van het seniorenteam van sc Heerenveen. Hij was al een half jaar assistent-trainer van de 22 mannen en weet hoe het eraan toegaat bij deze kwieke zestigplussers. “Je moet je woordje klaar hebben om in de groep te vallen. En tijdens de training wijzen ze elkaar op fouten, maar ervoor en erna is het weer klaar en zijn ze een heel hechte vriendengroep”, meent Yoshi.

Een tandje lager

“Bij ‘walking  football’, oftewel wandelvoetbal, gaat het erom dat je, in vergelijking met gewoon voetbal, op fysiek niveau een tandje teruggaat”, legt Yoshi Feenstra uit. “Dus niet rennen, maar wandelen. De bal mag niet hoger komen dan de knie, en fysieke bejegening zoals slidings, tackles of elkaar een schouderduw geven, mag niet. En we spelen op een kleiner veld; kleiner dan een kwart voetbalveld. Het idee is, dat je wél het plezier hebt, maar níét de fysieke inspanning die voor sommigen op leeftijd wat te hoog gegrepen is als je het vergelijkt met gewoon voetbal.”

Hoewel het fysieke misschien wat minder is, komen samenspel, tactiek en techniek wel terug, wat voor leeftijd de spelers ook hebben. “Aan het einde van het seizoen wil ik graag een vooruitgang zien in het samenspel. Af en toe gaan ze naar toernooien en dan gaat het natuurlijk om het plezier, maar het zou mooi zijn als je met zijn allen gaat aanvallen of met zijn allen verdedigen. Het leukste van de OldStars vind ik de waardering die je krijgt, omdat Heerenveen dit organiseert en zorgt dat er een trainer is. En ik vind het heel mooi om te zien dat het een heel hechte groep is.”

“Wij wandelen écht niet”

De tachtigjarige Lútsen Haak uit Drachten was 71 jaar toen hij bij de OldStars begon. “Het gros van de mensen hier heeft altijd gevoetbald, en vier van ons zijn jarenlang trainer geweest. Wat ik heel belangrijk vind is dat de naam ‘walking football’ wordt veranderd, want dat schrikt  mensen af die best zouden willen voetballen. Zij denken dat je alleen maar wandelt, maar als wij alleen maar mochten wandelen, dan was niemand van ons hier aanwezig. Wij wandelen écht niet; op de training rennen we. Op toernooien hangt het van de scheidsrechter af of hij je affluit of niet, als je rent. Ik vind dat ze de regels een beetje soepel mogen hanteren. Ik kan me voorstellen dat koppen en slidings zijn verboden, maar een mooi boog balletje geven mag officieel ook niet. Ik zou het zestigplus-voetbal willen noemen.”

Een mop hoort er wel bij

Evert Siderius is68 jaar en woont in Ried. “Dit is mijn achtste jaar bij de OldStars”, vertelt hij. “Ik beleef veel plezier aan het walking football en aan de onderlinge band die is ontstaan. Qua voetbal blijft het wel moeilijk om je in te houden, want je bent gewend om hard te lopen als je een bal ziet, maar dat is officieel niet toegestaan. Als je een toernooitje hebt wordt het afgefloten, op de training wordt het weleens oogluikend toegestaan. Maar het blijft altijd lastig, want het is een onnatuurlijke beweging. Ik doe andere sporten voor de conditie, maar het is vooral leuk omdat we van het spelletje houden, en omdat het een heel sociaal gebeuren is.

Het zijn allemaal leuke mensen; we nemen met elkaar de week door, een kop koffie erbij, en als er privé iets speelt delen we dat. De onderlinge band is heel belangrijk. En veel lachen; een mop hoort er wel bij. Het is Johan Derksen-humor, en soms nog wel erger.”

Alles met elkaar delen

Gerben Tjepkema, ook 68 jaar, woont nu tien jaar in Heerenveen. “Vanwege het sociale contact en het spelletje heb ik me vijf jaar geleden aangemeld. Het is gewoon leuk. We zijn mensen van verschillende pluimage, maar het klikt. Dat we alles met elkaar kunnen delen, vind ik heel belangrijk. In de zomer zijn er geen trainingen, maar de Heerenveners, dat zijn er acht tot tien, willen niet de hele zomer stilzitten, daarom spelen wij dan op het Cruijff court.

Ik ben jong begonnen met voetballen, heb de jeugd doorlopen, ging naar het eerste elftal van het dorp, vervolgens een poosje niks en daarna naar de 35-plus. Zolang er voor mijn leeftijd nog ergens voetbal is, wil ik daar graag aan meedoen. Puur voor het spelletje en de contacten. Vanuit de OldStars is een vrijwilligerspool van zeven personen ontstaan, die bij toerbeurt gastheer is op de zestigplustribune en als rondleider in het stadion van Heerenveen. Zo doen we iets terug, en het is ook nog hartstikke leuk.”

Laatste paar voetbalschoenen

L;utsen Haak: “Wat heel belangrijk is, want anders was ik misschien allang gestopt vanwege allerlei andere bezigheden, is het onderlinge gebeuren hier. Evert is een kleikluit. Ik ben een wâldpyk. En Gerben is allebei en woont nu in Heerenveen. Een aantal heeft in het onderwijs gewerkt, er zit een oud veearts bij, een bouwvakker, en hier zijn we gewoon één club. Ik heb aan het begin van dit seizoen nieuwe voetbalschoenen gekocht, want er zaten geen zolen meer onder mijn andere schoenen. Ik ga er wel van uit dat dit het laatste paar is wat ik gekocht heb, maar zo lang het kan blijf ik voetballen.”

2024: tien jaar OldStars

Met het project OldStars wil sc Heerenveen in samenwerking met het Nationaal Ouderenfonds, de Eredivisie en de VriendenLoterij zestigplussers bewust maken van een actieve leefstijl, en sociale contacten bevorderen. Komend jaar bestaan de OldStars tien jaar. De mannen hebben toernooien gespeeld in Amsterdam, Eindhoven, Utrecht en Den Haag, en willen in het voorjaar van 2024 graag een voetbaltoernooi in Heerenveen organiseren.

Door: Lutske Bonsma