Fryslân boppe

Voor mijn werk bij wielersportbond NTFU geef ik regelmatig mijn ros de sporen ergens in Nederland. Zo slinger ik met trailcrews over mountainbikeroutes, organiseer ik social rides voor fietssport-leden, mag ik soms nieuwe spullen testen en doe ik mee aan toertochten om mooie plaatjes te schieten.


Een zee van ruimte

En hoewel ik inmiddels alweer jaren in Amersfoort woon – met de Utrechtse Heuvelrug, het Gooi en de Flevopolder praktisch voor de deur (niks te klagen dus) – is er toch één plek waar ik het allerliefst fiets: de Friese Waddenkust. En dan bedoel ik niet de bekende Waddeneilanden, maar de stille kuststrook tussen Zurich en Paesens-Moddergat. Daar fietsen is verzuipen in een zee van ruimte. Groene dijken, oude terpen, eenzame kerken en grote luchten domineren het lege landschap. Prachtig. 

Ook tijdens de komende (88e) editie van de Fietselfstedentocht tik je als deelnemer een deel van mijn favoriete stukje Friesland aan: het door mensenhanden geschapen land achter de langgerekte dijk tussen Harlingen en Holwerd. Hier scheer je pal langs de kust. Achter de stoere zeewering doemen overal eeuwenoude terpen op, zoals die van Hegebeintum, net buiten Ferwerd. Met een hoogte van 8,80 meter is dit de hoogste terp van Europa. Ook is het een van de oudste terpen; de opgeworpen bult aarde werd al rond 300 voor Christus bewoond.


Sporen uit het verleden

Behalve terpen en dijken struikel je in deze verwaaide uithoek ook over andere sporen uit het verleden. Zo staat op een steenworp afstand van Tzummarum de eenzame kerktoren van Firdgum; al sinds de 13e eeuw een toevluchtsoord voor gelovigen. Het bakstenen bouwwerk ziet er verloren uit, als een schaakstuk dat iemand vergeten is om van het bord te halen.

In tegenstelling tot wat je misschien denkt, zijn Friezen namelijk niet alleen een nuchter, maar ook een godvruchtig volkje. Niet voor niets telt Friesland meer dan 700 kerken. Daarmee zijn ze kampioen kerkdichtheid in Europa. Kijk tijdens de Elfstedentocht om je heen en je ziet overal hemelhoge torenspitsen.
 

Opvallende ku(n)stwerken

Verderop, ter hoogte van Marrum, staat iets bijzonders: de Dijktempel. Het opvallende gevaarte is een robuust eerbetoon aan de vroegere dijkbouwers. Twaalf pilaren – voor elke provincie één – dragen een dak dat bestaat uit een oud stuk zeewering. Staand onder de groene zoden heb je een fantastisch uitzicht over het uitgestrekte kweldergebied achter de dijk.

Het wemelt hier van de vogels. Steltlopers, zilverplevieren, bergeenden… Je kunt het zo gek niet bedenken of je ziet ze vliegen. En allemaal maken ze gretig gebruik van een gratis buffet aan piertjes, algen en schelpdieren. Geen wonder dat natuurorganisatie It Fryske Gea dit bûtendykse natuurgebied de ‘gouden rand’ van de Waddenzee noemt. 

Een kilometer of tien naar het oosten staan bij Holwerd twee dames. ‘Wachten op hoog water’ heet dit kunstwerk. Het bestaat uit twee roestbruine vrouwen, een forse en een ranke, die zwijgend naar de zee staren. Ze maken, net als de Dijktempel, deel uit van ‘A Sense of Place’, een reeks landschapsprojecten langs de Friese kust. Bedenker Joop Mulder, de geestelijke vader van Oerol, wilde hiermee de aandacht vestigen op het unieke karakter van het Waddengebied.

Van Friesland naar Fietssport

De liefde voor de kale 'kop van Friesland' zit dus diep. Veel van mijn fietsmaten kijken me glazig aan als ik weer eens enthousiast begin over het vlakke land, de eeuwige wind en de eindeloze horizon. Zelfs Friese vrienden vinden dat ik een tikkeltje doordraai met m’n 'Fryslân boppe'-blik ('Fryslân boppe' betekent zoiets als: Friesland boven alles). 

Maar ik zie wat zij niet zien: verhalen. Verhalen over de strijd tegen het wassende water. Ik zie de nuchtere volksaard, de natuur en de Friese cultuur. En precies dát is wat ik ook doe in mijn werk voor Fietssport: verhalen vertellen. Verhalen die fietsers, clubs en trailcrews prikkelen, enthousiasmeren, informeren en hopelijk inspireren om nog vaker op hun ros te springen.

Dat doe ik op verschillende manieren. Ik help bijvoorbeeld clubs en verenigingen die bij de NTFU zijn aangesloten om hun tochten goed onder de aandacht te brengen. Met pakkende teksten en praktisch advies (denk aan thema’s, goed beeldmateriaal, de juiste tone of voice voor je doelgroep et cetera) zorg ik ervoor dat hun verhaal klopt. 

Daarnaast probeer ik fietsers blij te maken met leuke routeverslagen, interviews, nieuwsbrieven en social posts. Van wekelijkse toertocht-tips tot de mooiste routes door bos, polder of heuvels. En van toffe toertochtvideo’s tot clubhelden in het zonnetje zetten.

Samen verder

Maar ik doe dit niet alleen. Ik werk nauw samen met mijn collega’s van marketing en communicatie, verenigingsondersteuning, vergunningenservice en belangenbehartiging. Samen zetten we ons in voor sportieve fietsers. We helpen clubs, maken toertochten mogelijk, leiden wegkapiteins op, steunen trailcrews, houden fietsroutes open en werken aan een positief imago van wielrenners, mountainbikers en gravelaars. 

Om dit werk in de toekomst te blijven doen, hebben we jouw hulp nodig. Sluit je aan bij de grootste fietsclub van Nederland en strijd samen met 75.000 andere leden mee voor de mooiste hobby ter wereld: fietsen. Als lid van Fietssport profiteer je direct van de betrouwbare NTFU-fietsverzekering (voor al je fietsen), korting op toertochten en ontvang je vier keer per jaar Fietssport Magazine in de bus. Samen komen we verder. Meer weten? Kijk op www.fietssport.nl/voordelen.

Tot op de fiets

Kortom, ik heb van mijn hobby mijn werk gemaakt. Daarom sta ik op 9 juni, voor de vierde keer, aan de start van de Fietselfstedentocht. Gewapend met een camera, volle bidons en – hopelijk – goede benen. Klaar om mooie verhalen op beeld vast te leggen. Wie weet komen we elkaar onderweg tegen. Tot op de fiets."