Harry de Jong: “Ieder mens heeft een verhaal”

‘Aparteling’ Harry de Jong is op 4 augustus 1952 geboren in Oudeschoot. Al snel blijkt dat het schrijven Harry in het bloed zit. Als kleine jongen draagt hij al een kladblok en pen bij zich. De avonturen die hij met zijn vriendjes beleeft, legt hij vast in een dagboek. Ook zijn interesse voor muziek, met name de country, ontstaat al op jonge leeftijd. Harry is een beetje ‘een aparteling’ in zijn jeugd. Maar zeker geen buitenbeentje. Als hij zeventien is, ontmoet hij Johanna, en ze gaan nooit meer uit elkaar. Behalve zo nu en dan, later. Maar dat komt door Harry’s werk als journalist. Tot op de dag van vandaag zijn Harry en Johanna gelukkig getrouwd. Ze hebben een dochter en er zijn inmiddels kleinkinderen.

Gedichten

Harry de Jong: “Het schrijven en muziek waren al snel de rode draad in mijn leven”, zegt Harry. “Toch ben ik niet direct journalist geworden. Ik heb eerst nog in de fietsenfabriek van Batavus gewerkt. In de jaren tachtig kwam ik op het gemeentehuis in Wolvega terecht. Hier ontwikkelde ik mijn dichterschap. Ik had niet zoveel te doen op het gemeentehuis. Tussen de werkzaamheden door schreef ik gedichten. Deze gedichten verschenen in een bundel. Het voorwoord werd geschreven door niemand minder dan Simon Carmiggelt. Hier werden dertigduizend exemplaren van verkocht.”

Harry raakt bekend als schrijver. In 1985 komt hij, na een korte carrière bij het Willem van Haren Museum, terecht bij de Heerenveense Courant. De krant heeft op dat moment een tekort aan journalisten en redacteur Arend Slot vraagt om hulp. Rond diezelfde tijd komt hij ook in beeld bij muziekblad Revolver. Ook daar zitten ze om een redacteur verlegen.

Ondanks het grote contrast tussen de journalistiek voor een lokale weekkrant en interviews in het muziekblad, kan Harry beide banen prima combineren. In de jaren die volgen beleeft hij de meest bijzondere avonturen.

Ieder mens heeft een verhaal

“Ik ben een bevoorrecht mens”, zegt Harry. “Ik heb grote artiesten als de Rolling Stones, Johny Cash, The Dubliners en Take That mogen interviewen. Enkele dagen later zat ik dan weer in Heerenveen aan tafel met de gewone man van de straat voor een kranteninterview. Een groot contrast zou je denken, maar voor mij was dit gewoon dagelijkse kost. De gewone man is voor mij net zo belangrijk als een wereldster. Zo kwam ik eens terug van een interview met Iron Maiden in Engeland. Ik landde in de vroege ochtend op Schiphol. Ik moest vervolgens met de trein naar Heerenveen. Toen ik in de trein zat, trof ik daar Theo Honebeek. In die tijd kenden we hem natuurlijk allemaal als ‘Swiebertje.’ Ik heb hem in de trein geïnterviewd. Had ik toch weer even een mooi verhaal van een bijzondere man voor de krant. Ieder mens heeft namelijk een verhaal.”

Van pyromanen tot feestende geitenfokkers

Harry komt in zijn tijd als journalist van de Heerenveense Courant de meest bijzondere zaken tegen, soms met een tragische afloop. Zo interviewt hij in de jaren negentig twee pyromanen uit Heerenveen. “Het ging om een man en een vrouw”, zegt Harry. “Ze staken werkelijk alles in de fik, wat op hun pad kwam. Iedereen wist dat zij het waren. In het interview ontkenden zij alles. Een tijdje later kwam één van hen om het leven tijdens een aangestoken brand op de Sieversstraat.”

En dan lachend: “Ik heb ook prachtige avonturen beleefd hoor, ook samen met jou in de tien jaar dat je als fotograaf bij de Heerenveense Courant werkte.” Dat klopt, denk ik bij mezelf. We gingen in die tijd regelmatig samen op pad en we hebben echt van alles beleefd in die tien jaar.” Harry somt met een grijns een rijtje op: “Met de Geitenfok uit Tjalleberd naar het Skûtsjesilen in Langweer op een varende feesttent. Om tien uur ’s morgens al het eerste blikje bier naar binnen werken, met een stuk droge worst er bij. Vervolgens een verhaal schrijven over wat de geitenfokkers beweegt om met een varende feesttent de locaties van het Skûtsjesilen te bezoeken. Aan het eind van de dag samen aangeschoten in de bus terug naar Heerenveen. Wat hadden we een lol onderweg. Of samen met De Glasblazers op pad naar Amsterdam voor een optreden in het Victoria Hotel tijdens het WK voetbal. Nadat het hotel compleet op zijn kop was gezet, volgde een lange terugreis per bus naar Heerenveen. Er moest met regelmaat gestopt worden voor een plaspauze. Heerenveen bleek ineens vier uren rijden van Amsterdam te zijn.”

Met de politie mee

Maar ook serieuze zaken komen in die tien jaar voorbij. “Rellende scholieren bij het gemeentehuis; grote branden; een wielertour van Heerenveen naar Enschede; de Groots met een zachte G concerten van Guus Meeuwis in het Abe Lenstra stadion. Hebben we allemaal vastgelegd in tekst en beeld.”

“Ik vond het ook prachtig om samen een dienst te draaien met de Heerenveense politie. Tijdens de jaarwisseling een hele nacht op pad. Mee in de politiewagen en maar zien wat er allemaal gebeurt. Vervolgens verwerkte ik dit tot een mooi verhaal voor in de krant. De laatste jaren stelde dit niet veel meer voor. De gemiddelde zaterdagavond heeft de politie in Heerenveen het drukker dan tijdens de jaarwisseling.”

En dan komt het pensioen in zicht. De laatste weken voor zijn pensionering vliegen voor Harry voorbij. Het eindstation is bereikt. Nou ja, wat de krant betreft, dan. Wie denkt dat Harry de Jong na zijn pensioen in een zwart gat is gevallen, heeft het mis. “Nee, het zwarte gat is er niet. Ik vind het net zo leuk om met Johanna koffie te drinken, als een interview uit te werken. Ik schrijf als muziekjournalist nog steeds voor muziekbladen. Dit zal ik ook nog wel een tijdje blijven doen, schat ik in. Ook verschijnt er volgend jaar een boek over mijn belevenissen. Daarnaast hebben Johanna en ik nu veel tijd om te reizen en leuke dingen te doen. Wij zijn tegelijkertijd gestopt met werken. Het grote genieten is voor ons nu begonnen.”

“De Heerenveense Courant heeft mij gebracht dat ik op mijn eigen manier kon leven. Het heeft mij de vrijheid gegeven om al die dingen te doen. Het is een heel stuk van mijn leven geweest,” besluit hij.

Door Dennis Stoelwinder Foto: Mustafa Gumussu/FPH