Gerard en Gerard Hulskers: “We hebben een koude kant en een warme kant”

HEERENVEEN - Wie in de wijk De Greiden in Heerenveen woont en zo nu en dan zin heeft in een patatje of een ijsje, weet al meer dan bijna veertig jaar waar hij of zij moet zijn: bij Gerard. Trouwens, ook een groot deel van buiten De Greiden weet dat.

VOOR DE LIEFDE NAAR HEERENVEEN

Gerard Hulskers Junior vertelt: “Ik ben geboren in augustus 1971 in Groningen en ben opgegroeid in Heerenveen, omdat mijn ouders hier de cafetaria hadden, maar later ben ikzelf weer naar Groningen verhuisd. Ik heb vijf jaar in Sappemeer gewerkt als souschef in een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking. Tot ik verkering kreeg. In Heerenveen. Vanwege de liefde ben ik weer terug gekomen. Ik wilde hier voor mezelf beginnen, en mijn vader wilde wel stoppen, dus heb ik in 1999 de zaak van mijn vader overgenomen. Maar sinds de grote renovatie van het winkelcentrum in 2017 voelt het écht helemaal van mij. Ik liep al tien jaar rond met mooie plannen hoe ik de cafetaria er uit wilde laten zien. In 2017 kon ik die plannen waarmaken. Ik heb het helemaal verbouwd en gekozen voor strak, fris en open. De cafetaria oogt nu heel transparant, ook het vroegere cafédeel. En alles loopt nu niet meer door elkaar; we hebben nu duidelijk een koude kant en een warme kant. Een warme kant voor het eten en een koude kant voor het ijs. Die kant heeft ook een eigen naam gekregen: ‘IJswinckel 53’. Modern ingericht, maar met een vintage aandoende naam om vakmanschap uit te stralen. De klanten vinden het hier prachtig geworden. Ik heb het al eens eerder aangepast aan de tijd, maar dat waren kleine verbouwingen. Daar is toen kunstenaar Remon de Jong nog bij betrokken geweest, die had wandschilderingen gemaakt. Op één wand had hij een gezicht op de Fok en de Herenwal geschilderd. Die muurschildering bestaat nog hoor, die heb ik heel gelaten, maar hij zit nu wel verstopt achter een nieuwe wand.”

EEN PRIK VAN EEN BREIPEN

Voor Gerard Junior Cafetaria De Greiden overnam, kwamen mensen ook al 25 jaar ‘bij Gerard’. Gerard Hulskers Senior is een echte Groninger en weet nog hoe hij ooit besloot in Friesland een eigen cafetaria te beginnen. Wáár in Friesland, dat maakte hem niet uit. Hij liet het lot beslissen. Of beter gezegd, dat bepaalde een breipen van zijn vrouw Marie.

“Ik ben geboren in december 1940 in Veendam”, zegt Gerard Senior. “Samen met mijn broer kocht ik oude bioscopen op en daar maakten we dan bar-dancings van. We hadden er drie: eentje in Gieten, eentje in Stadskanaal en eentje in Bergentheim, in Overijssel. Ik werkte in de eethokken die bij die bar-dancings hoorden. Je had altijd aangeschoten lieden en dronken dropjes over de vloer. Op een gegeven moment zijn mijn broer en ik uit elkaar gegaan. Ik wilde weg. Dus zei ik tegen mijn vrouw Marie: ‘We gaan voor onszelf beginnen. In Friesland’. ‘Je bent gek. Wat moet een Groninger in Friesland? Je hebt niet eens een paspoort!’ zei ze. Marie was naaister en coupeuse en werkte in opdracht van een bedrijf een Veendam. Ze breide ook veel, dus ik legde de kaart van Friesland opengevouwen op tafel, en zei: ‘Pak de breipennen maar op en prik met je ogen dicht met een breipen op de kaart.’ De breipen kwam terecht in Oudehaske bij Heerenveen. ‘Het wordt Heerenveen’ zei ik vastbesloten. Ons eerste bezoekje aan Heerenveen was: een patatje eten bij Hennie Ris.”

“Ik opende mijn cafetaria op 18 augustus 1974 in winkelcentrum De Greiden, dat toen nog in aanbouw was. Marie hielp elke dag mee, ze vond het geweldig. We waren zeven dagen in de week open. We leverden ook ’s avonds laat aan het postkantoor en aan het politiebureau voor de mensen die er nachtdienst hadden.”

GEBOORTEKAARTJE

Gerard Hulskers Senior kende zijn pappenheimers, van wijkbewoners die regelmatig een ijsje bij hem haalden tot de vaste gasten die ’s avonds in het  bruincafégedeelte een drankje kwamen doen. “Ik noem geen namen, maar er kwamen ook mensen die even de hond uit gingen laten en hier dan een Beerenburgje in het café kwamen drinken, terwijl de hond dan buiten stond te wachten. Maar het mooist vond ik altijd de zwangere moeders die een ijsje kwamen eten. Tegen hen zei ik altijd: ‘Stuur een geboortekaartje als het zover is.’ En dan regelde ik een bos bloemen na de bevalling. Ik had de tijd voor de mensen, bij mij waren ze nooit een nummer. De hele maatschappij is wel veranderd, we hebben nu een rare wereld.”

Gerard Junior: “Je moet wel met de tijd meegaan. Iedereen heeft nu veel meer haast en wil direct geholpen worden. Er zijn mensen die online bestellen vanuit de auto en dan verwachten ze dat de bestelling klaar staat, als ze hier aankomen. Als het druk is, zullen ook die mensen even moeten wachten. Mensen hebben weinig geduld, en daar moet je mee leren omgaan.”

En dat kan Gerard Junior heel goed. Hij straalt de rust zelve uit en hecht, net als Gerard Senior, veel waarde aan menselijk contact. “De traditie van een kaartje en een bos bloemen bij een geboorte heb ik voortgezet. Laatst kwam hier iemand die zo’n bos bloemen had gekregen en vertelde, dat háár moeder destijds ook zo’n bos bloemen van mijn vader had gehad. Het is leuk om te doen en er komt  algauw een praatje van.”

Door Henk de Vries