Hoe een ponymeisje een talentvol amazone werd

NIJEMIRDUM - Joukje Hak, een dame van 36 lentes oud, geboren in Lemmer en tot haar 25ste met veel plezier in het vissersdorp aan de voormalige Zuiderzee gewoond.

Joukje Hak gaat eerst naar de KWS, de basisschool in Lemmer, om vervolgens op het atheneum in Emmeloord te belanden. Na de middelbare school studeert Joukje agrarische bedrijfskunde aan de hogere landbouwschool van Dronten, nadat ze eerst al een jaar gewerkt heeft bij haar ouders in de drogisterij. Tijdens haar studie blijft de dochter van de drogist werken in de beide zaken van heit en mem Hak in Lemmer. Na haar afstuderen in 2007 gaat ze aan de slag in ‘het uitzendwezen’ waar ze nu nog werkt. Momenteel als manager bij Technicum. ZIehier de beknopte curriculum vitae van Joukje Hak, een ondernemende lady, bij wie we vandaag op bezoek zijn.

Alleen maar een plat dak

“We woonden boven één van de twee drogisterijen, heit en mem. mijn twee jongere broers en ik. Ik was zeker weten een paardenmeisje. Vanaf een jaar of zes zeurde ik al om een pony, iets wat mijn ouders maar gek vonden. Wij hadden tenslotte alleen maar een plat dak en dat was natuurlijk geen plek voor een pony. Na nog twee jaar doorzeuren mocht ik uiteindelijk op ponyrijles in Sondel, bij manege Noordlandia. Daar kwamen ook mensen uit Holland, die iemand zochten die voor vast op één van hun pony’s wilde rijden. Dat werd ik dus.”

Bijna elke dag fietst Joukje op het fietsje vanuit Lemmer naar Sondel, twaalf kilometer heen en hetzelfde eind weer terug. Als Joukje een jaar of vijftien is, ‘matcht’ haar lengte niet meer met die van de pony, die dan ook verkocht wordt.

“Ik vond dat heel verdrietig, tranen met tuiten”, herinnert ze zich. “Gelukkig zeiden heit en mem tegen mij dat ik nu wel bewezen had dat mijn liefde voor paarden oprecht was en kreeg ik een paard van mijn ouders. Het was een KWPN paard (Koninklijk Warmbloed Paard Nederland - red.), een heel groot bruin exemplaar. Eigenlijk wat te groot, te veel en te sterk voor mij, maar ik was gewoon nog onwetend en zei: ‘dy fyn’k moai en dy wol ik ha’ en omdat heit en mem er ook geen verstand van hadden, kreeg ik dat paard. Het was wel een hele grote overgang van pony naar paard. Het grootste verschil is niet alleen de omvang, maar het beweegt ook heel anders. Een pony is handig met veel dingen, hij redt je uit veel situaties, dat doet een paard niet.”

Fryske hynders

Joukje komt door haar paard uiteindelijk in de wedstrijdsport terecht. Ze leert de wereld kennen van ‘It Fryske hynder’. Joukje gaat eerst wedstrijden rijden voor de eigenaren van deze paarden en groeit uit tot een talentvolle amazone. Mannen als Jaap Boersma uit Oudega, inspecteur bij het Stamboek, en Jan van Dorp uit Oudehorne maken graag gebruik van de talenten van Joukje Hak.

Wij zijn niet allemaal kenners, en Joukje wil de leken onder ons best uitleggen, wat de verschillende niveaus inhouden. “We beginnen met, lekker makkelijk, de Beginners. De B staat voor basis, de B-rijders”, onderwijst Joukje ons. Dan volgen de L voor licht, de M voor middel en de Z staat voor zwaar. Dan heb je ook nog ZZ licht, de laatste stap van de basissport. Daarna krijg je de subtop en in die categorie speelt de professionele sport zich af, waarin ik nu actief ben met mijn paard. Ik rijd tegenwoordig veel tegen profs.” Joukje wil ook wel uitleggen, welke tak van paardensport zij precies beoefent: “In principe wil ik door middel van dressuur het paard oefeningen laten doen en dat moet dan gebeuren vanuit harmonie en ontspanning. Hoe eenvoudiger het lijkt, hoe beter dat de amazone het doet. Zo zijn er verschillende oefeningen in verschillende moeilijkheidsgraden.”

ZZ Zwaar klasse

Dat Joukje Hak inmiddels mee doet in de ZZ Zwaar klasse zegt genoeg over het niveau waarop zij acteert. Tijdens wedstrijden in Emmeloord wint Joukje, die uitkomt voor de Hippische Sportvereniging Gaasterland, een fraaie eerste prijs. En tijdens het hoog aangeschreven Alrako Dressuur kampioenschap voor Friese paarden wordt ze met Lord Hof, afstammeling van Wobke 403, derde. Een uitstekende prestatie! “Ik heb Lord Hof nu ruim twee jaar en het is heel snel gegaan. Lord is als vijfjarige bij mij gekomen, waarna we in de M-klasse zijn begonnen. We vlogen er zo door heen, daarna kwamen we in de Z1, Z2 , ZZ licht en hij loopt nu ZZ zwaar, het eerste niveau van de subtop, en we willen graag naar de Prix St. George, dat is de volgende stap”, vertelt Joukje.

Ze zegt niet zonder paarden te kunnen. “Ik heb het hok wel eens leeg gehad. Ik ben er naar van, als er geen paard op stal staat! De paardensport is voor mij een ‘way of life’, ik ben er elke dag mee bezig. En dan te bedenken dat mijn vriend Caspar het mooi vindt dat ik een paard heb, waar hij ook wel eens op wil passen, maar de sport zegt hem verder niets. Als ik tijdens de wedstrijden in vol ornaat op het paard zit, met de blingbling op de cap en de laarzen, vergelijkt hij mij wel eens met een ekster!! De paardensport is voor mij daarentegen een uitdaging, een coördinatiesport. Je moet heel scherp zijn, ik wil zelf altijd beter worden. Als een ander een hoger puntenaantal scoort, heb ik er geen buikpijn van. Als ik mijn eigen doel maar bereik. Ik moet beter worden en mijn paard ook. Ik kan ook heel geëmotioneerd worden tijdens de paardenkeuringen. Als die oude Jasper 366 door de baan draaft, dan moet ik er van janken!”

Tot slot, willen we weten, zou Joukje niet professioneel amazone willen worden?

“Nee”, zegt Joukje Hak stellig, “daarvoor vind ik deze hobby veel te mooi. Dan krijg je met eigenaren te maken, die grote resultaten verwachten, terwijl ik nu van deze eigenaar carte blanche krijg en dat voelt goed!”