Column Josko-Corona in de ‘Wind of Change’
Vorige week sprak ik over Pasen. En de periode van inkeer die daar traditiegetrouw aan vooraf gaat, de quaranta giorni, Italiaans voor veertig dagen. Veertig dagen van onthouding, veertig dagen van quarantaine. Net als de veertig dagen quarantaine waarin we nu leven en de veertig dagen quarantaine die een schip vroeger in acht moest nemen, voor zij voor anker mocht in een onbekende haven. Ik ging in op de verveling aan boord, het onvervulde verlangen van de bemanning en het geduld dat daarna moest worden opgebracht. Ik wil u zo vlak voor Pasen wijzen op iets anders. Iets dat ook de eigenschappen van een coach raakt. Het vermogen om te zien wat er niet is, of beter, wat er NOG niet is. Daar in diezelfde haven waar het schip voor anker lag. Als het water zo glad is als een spiegel, houdt het anker het schip op haar plek. Als de golven opgezweept door de wind het schip heen en weer beuken, ook dan vormt dit anker een ijkpunt. Een onveranderlijke plek waaraan je je kunt blijven vasthouden. Veel van onze cliënten vinden het lastig om aan te geven wat hun anker is. Misschien herkent u dit. Een anker doet zijn werk op een plek die we niet zien.
Denkt u daar eens over na. Datgene dat er het meest toe doet, blijft voor ons verborgen. Diep onder de oppervlakte. Vergelijk het met een storm die een boom uitrukt. Je ziet het effect wel, je kunt zelfs de omgewaaide boom aanraken, maar de wind zelf, die pak je niet vast, je komt er niet bij. Er zullen altijd mensen zijn die zeggen dat onzichtbare dingen niet bestaan. Ze zullen het bestaan van de wind in twijfel kunnen trekken. Het bestaan van onze ankers. Zeggen dat er niets meer is dan de plastic soep die aan de oppervlakte drijft. Ik wéét dat er meer is, ook al kan ik het niet aanwijzen. Misschien zijn we als coaches en hulpverleners naïef, maar ik zal altijd proberen te zien wat er niet, of nog niet is. Datgene dat onder de oppervlakte bij cliënten schuilgaat, het anker in hun leven, de wind die iemand drijft. Trouwens, niet alleen bij cliënten, ik probeer het te zien in ieder mens.
Waarom ik geloof dat er zoiets bestaat? Omdat als ik aan mijn schoonmoeder denk, die als verpleegkundige lange dagen draait op een afdeling met coronapatiënten, ik zeker weet dat er een dag komt dat zij voldaan achterover zal leunen. Dat zij tevreden zal zeggen: het zit erop. Niet omdat alle virussen, armoede of vervuiling de wereld uit zijn, maar omdat zij voldoening heeft gevonden in iets dat ons oppervlakkige bestaan overstijgt. Misschien noem jij dit het besef van liefde, mijn schoonmoeder noemt het geloof. We geven er allemaal onze eigen woorden aan. En dat is goed. Als ik zo vlak voor Pasen de zachte voorjaarswind over mijn gezicht voel strelen, voelt het voor mij als een besef van troost, iets kleins dat volhardend oprijst uit de onpeilbare diepten die in ieder mens schuilgaan. Het is soms niet meer dan een zacht briesje. Maar het is er écht. Als we ons anker maar uitgooien.
Luistertip voor wie het allemaal even niet meer ziet zitten: Winds of Change - the Scorpions Stay safe, tot de volgende keer.
Josko is coach, mindfulness- en weerbaarheidstrainer bij Univogue. Als gecontracteerd zorgaanbieder in Súdwest-Fryslân helpt Univogue -bij een veelvoud aan hulpvragen- cliënten weer GRIP te krijgen op hun leven. Univogue zendt sinds de eerste dag van de corona-crisis dagelijks om 16:00 een LIVE programma uit op www.facebook.com/univogue
Foto: Jolanda Siemonsma Fotografie
