Column Josko-‘Vadertje Tijd en de Coronacrisis’
En eenmaal opnieuw in ons bezit schenken we het aan elkaar, in huis aan het gezin, of via Skype of FaceTime aan anderen. Af en toe hebben we tijd over. Tijd om met onszelf in gesprek te gaan. Waar sta ik? Hoe sta ik in relaties, mijn dagelijkse (thuis)werk? Als coaches weten we dat ingrijpende gebeurtenissen (denk aan ziekte of werkloosheid) pas na afloop tot ingrijpende gevolgen leiden. Mensen schieten in het ene of het andere uiterste. Ze groeien tijdens een crisis naar elkaar toe (een babyboom over negen maanden) of groeien juist uit elkaar (een scheidingsgolf deze zomer). Het lijkt soms wel alsof mensen, als ze door Vadertje Tijd gedwongen worden stil te staan, voor het eerst in jaren kritisch nadenken. En vervolgens het gas erop gooien. Ben ik nog dankbaar voor die baan, of is dit het moment voor een carrièreswitch? Alles in de hoogste versnelling.
Pasen
Het is bijna Pasen. De veertigdagen- of vastentijd gaat daar traditiegetrouw aan vooraf. In het Italiaans spreekt men van quaranta giorni, letterlijk: veertig dagen. Ingeluid door het uitbundige carnavalsfeest breekt direct daarna een periode aan van verstilling. Veertig dagen om naar binnen te keren. Veertig dagen van onthouding (vasten). Precies dezelfde periode die de bemanning van een schip in acht moest nemen voordat ze aan land mochten in een Italiaanse havenstad nadat ze hadden aangelegd. Veertig dagen stilzitten voordat ze het schip af mochten. Net zolang totdat de havenautoriteiten zeker wisten dat er geen pest aan boord heerste. Weet u wat het woord was voor deze veertigdagentijd? Quarantaine. Beter dan ooit kan ik me de frustratie van de bemanning voorstellen. Na een lange zeereis zo dichtbij huis, dichtbij je geliefden. Dichtbij en toch niet helemaal. Er moest geduld worden opgebracht. Nu we toch aan het goochelen zijn met woorden: u kunt nu vast raden waar ons woord ‘patiënt’ vandaan komt.
Univogue
Wie de Facebook-pagina van Univogue de afgelopen week bezocht (en dat zijn er steeds meer) zag een foto staan, genomen tijdens mijn dagelijkse wandeling. Op de foto staan een aantal reusachtige letters, geschreven met stoepkrijt onderaan een flat. Een paar woorden in een onhandig kinderhandschrift. Het zijn geen woorden die de wereld zullen veranderen. En toch. Eén onbekende oma, al drie weken opgesloten in een kleine etagewoning, ontving die middag een geschenk dat haar hele wereld wél veranderde. Dit grote geschenk bestond niet uit stoepkrijt, ook niet de lieve woorden zelf. Het cadeau dat hier geschonken werd heet geduld. Het geduld van een klein kind, dat zich weet te onthouden van onze meest primaire menselijke behoeften: liefde, aandacht, menselijk contact. De zelfbeheersing die werd opgebracht om niet de trap op te rennen voor een knuffel en een kus van grootmoeder. Het is de opofferingsgezindheid die schuil gaat in onze liefde voor elkaar.
Blijf veilig en blijf afstand houden van elkaar. Laten we SAMEN het geduld opbrengen.
Josko is mindfulness en weerbaarheidstrainer bij Univogue. Als gecontracteerd zorgaanbieder in Súdwest-Fryslân helpt Univogue -bij een veelvoud aan hulpvragen- cliënten weer GRIP te krijgen op hun leven. Univogue zendt sinds de eerste dag van de corona-crisis dagelijks om 16:00 uur een LIVE show uit op www.facebook.com/univogue
Foto Jolanda Siemonsma Fotografie
