Face to Face: Bertina Kuiper

De wieg van de inmiddels 31-jarige Bertina Kuiper uit Tjerkgaast stond in Elahuizen. Daar groeide ze op in een gezin met vier kinderen. “We waren met twee jongens en twee meisjes, om en om. Ik ben de tweede in de rij, dus de oudste dochter”, vertelt ze.

Droomwens

Naast haar wensen op het gebied van werk had Bertina Kuiper nóg een grote droom. Het leek haar fantastisch om een periode heel ver van huis te zijn, in een compleet nieuwe omgeving. “Zelfs op vakantie kwamen wij nog bekenden tegen”, vertelt Bertina. “Ik wilde naar een plek op de wereld waar ik helemaal niemand zou kennen. Daarom probeerde ik een reis naar Nieuw-Zeeland te regelen. Ik deed dat via een bureau, maar begreep dat ik op die manier gedurende een half jaar alleen kost en inwoning kreeg. Dat wilde ik niet. Ik wilde daar gewoon mijn geld verdienen. Ook voor als ik weer terugkwam. Dus ik liet mijn plan even voor wat het was.”

Eerste keer Nieuw-Zeeland

“Op een bepaald moment hielp ik een vriend met kuilen. Ik zat bij hem op de trekker, toen hij vroeg of ik nog iets spectaculairs in het vooruitzicht had. Ik vertelde over mijn mislukte plan en toen vertelde hij spontaan dat zij familie in Nieuw-Zeeland hadden. Misschien konden zij iets voor mij betekenen. Mijn eerste reactie was dat ik daar niet heen wilde. Dan kwam ik immers weer bij bekenden terecht en dat wilde ik juist niet. Maar bij nader inzien kwam ik toch tot de conclusie dat ik deze kans moest grijpen. Ik kende die mensen zelf helemaal niet. Ik heb hun gegevens gevraagd en contact gezocht. Ik mocht komen. Zo maakte ik in 2012 een reis van dik vijf maanden naar de andere kant van de wereld. Op de boerderij waren achthonderd Jersey koeien en ik heb daar aan alle werkzaamheden meegedaan. Als het vaste personeel op vakantie ging, draaide ik hun diensten. Ook paste ik wel op de kinderen als dat zo uitkwam. Het beviel mij ontzettend goed. Ik voelde mij daar als een vis in het water.”

Heimwee naar een dierbaar geworden land

Maar aan alles komt een eind. Zo ook aan dit fantastische avontuur. Terug in haar vaderland ging Bertina aan de slag als vertegenwoordiger. Ze ging met veel plezier langs de boeren met verzorgingsproducten zonder antibiotica. Het was een leuke baan. Toch bleef er iets knagen. Bertina: “Ik had zo’n heimwee naar Nieuw-Zeeland, dat ik besloot ontslag te nemen en ik vertrok in november 2014 opnieuw naar het land dat mij zo dierbaar was geworden. Mijn moeder vond het niet zo’n goed idee. Ze had gehoopt dat mijn verlangen na de eerste reis voorbij was. Toch ging ik opnieuw zo ver weg. Ik had geen verkering en luisterde naar de goede raad van een oom. Hij zei: ‘Als ik jong was, dan wist ik het wel.’ Ik mocht gaan werken bij vrienden van de familie waar ik tijdens mijn eerste reis verbleef. Deze mensen bezaten ook een melkveebedrijf en hadden het bedrijf van mijn eerste werkgever overgenomen. De veestapel werd uitgebreid naar elfhonderd koeien. Er was veel werk. Ik deed alles mee, heb er veel van geleerd en enorm van genoten.”

“Het was daar gewoon perfect”

Wat is het geheim van Nieuw-Zeeland? Waarom straalt Bertina Kuiper zo als terugblikt op haar reizen? Is het mogelijk om dit onder woorden te brengen? “Het was daar gewoon perfect”, vindt Bertina. “Ik heb een jaar mogen verblijven in een land met een mooie cultuur, in een mooie omgeving, bij en met mooie mensen. Een moment om nooit te vergeten was het bezoek dat mijn moeder aan mij bracht. Het was voor haar een hele stap om die reis te ondernemen. Samen met twee goede vrienden is ze drie weken bij mij geweest. Dat was in januari. Dan is het zomer in Nieuw-Zeeland. Dat was echt een geluksmoment.”

Bioboeren in Dedgum

Opnieuw keerde Bertina terug naar Nederland. Ze schreef zich in bij AB Fryslân om als boerenhulp aan de slag te gaan. “Ik heb maar vijf dagen zonder werk gezeten. Ik kon meteen aan de slag in Dedgum bij een bioboer met vijftig koeien. Dat werk kon ik mooi in mijn eentje doen. Ik deed daar alle werkzaamheden. Van voeren, melken en de kalveren tot de werkzaamheden op het land met de trekker. En toen borrelde er weer iets bij mij naar boven.”

Kraamhulp

“Van jongs af aan had ik nóg een droom en dat was kraamverzorgster worden. Het werd mij door mijn familie een beetje uit het hoofd gepraat. Ik zou een soort veredelde poetshulp worden en dat wilde ik toch niet? Maar het leek mij echt wel iets. Ik begreep dat er in Zwolle een eenjarige opleiding was, volledig gericht op de kraamzorg. Het was hard werken, geen vakantie en zelf een stageplek zoeken. Dat laatste lukte mij in eerste instantie niet, maar een jaar later wel. Ik kreeg bij Kraam Zus een stageplek met kans op vast werk. Zo werd ik kraamhulp. Dat heb ik drie jaar gedaan.

Wanneer er een baby wordt geboren is dat altijd een speciale periode binnen een gezin. Om daar deel van uit te mogen maken is heel bijzonder. Het werk was geweldig. Maar dit beroep heeft ook een andere kant, namelijk op wacht staan. En dat was niets voor mij. Niet weten waar je aan toe bent, geen afspraken kunnen maken met vrienden, dat soort dingen, ik werd er zo onrustig van. Veel te onrustig. Ik ben gestopt. Kort geleden heeft mijn zusje een baby gekregen. Ze wilde mij graag als kraamhulp en dat heb ik gedaan. Dan kriebelt het wel weer, want het werk is zo ontzettend leuk. Maar tegelijkertijd wist ik ook zeker dat ik een goede keus had gemaakt. Die onrust wil ik niet meer.”

Goed voor elkaar

Op dit moment is Bertina helemaal tevreden. “Ik ben bijna drie jaar bij mijn vriend Auke”, vertelt ze. “We wonen nu een jaar samen in Tjerkgaast en hebben het prima naar de zin. We hebben leuke vrienden. Ik ben lekker aan het sporten. En mijn werk is leuk. Ik werk iedere vrijdag bij een boer in Legemar. Dat contract loopt via AB. Is het drukker, dan spring ik vaker bij. En ik werk nog twee en een halve dag bij kinderdagverblijf De Speelhoeve in Loënga. De ontwikkeling van de kinderen van dichtbij meemaken en dat je daar aan mag bijdragen is zo leuk. De liefde van die kinderen en hun altijd goede humeur, daar geniet ik van. Deze werkcombinatie is super. Als ik op donderdag van het kinderdagverblijf naar huis ga, wijzen mijn collega’s mij er vaak op dat ik nog geen weekend heb. Maar ik verheug mij juist op mijn dag bij de boer. Heerlijk tussen de koeien. Ja, ik heb het best goed voor elkaar.”

Levensvragen aan Bertina Kuiper: welk cijfer geef je aan…

Je leven tot nu toe?

“Een hoger cijfer dan ik zelf verwacht. Als we zo praten, merk ik dat ik al veel heb gedaan en geleerd.” 

Je huidige woonplaats? - 7

“Een zeven. Ik hoop ooit op een woonboerderij met beesten te wonen.”

Je huidige werk? - 9

“Een negen. Als kind wilde ik iets met kinderen en iets op agrarisch gebied. Dat is precies wat ik nu doe. Dat maakt het zo mooi.”

Je huidige leven? - 8+

“Een dikke acht. Auke en ik hebben het goed voor elkaar. Maar we hebben ons ook opgegeven voor ‘boer zoekt boer’. Ik zie dat als een datingsite voor boeren die graag willen dat hun bedrijf wordt voortgezet, en dus een opvolger zoeken, en potentiële bedrijfsopvolgers. Misschien komt daar iets uit. Wie weet… Dat is onze droom.”