Face to Face: Suzanne Niemarkt
Suzanne Niemarkt is geboren en getogen in Meppel en heeft daar altijd met veel plezier gewoond. Sinds zes jaar woont ze met haar partner en drie kinderen in Heerenveen. In 2019 is ze voor zichzelf begonnen onder de naam Fotografie Suus. Suzanne Niemarkt heeft een steeds terugkerend onderwerp in haar fotografie: ze jaagt met haar camera op emoties.
“Vroeger liep ik vaak met mijn vader over het kerkhof in Meppel. Het gaf een bepaalde rust en ik stond graag even stil bij bekenden die daar hun rustplaats hebben gekregen”, begint Suzanne haar verhaal. “Als we daar dan zo liepen overkwam mij toch een bepaald gevoel van dankbaarheid. Het is zo mooi dat wij er nog zijn en dat we zoveel dingen hebben die goed gaan in ons leven. Ik heb mijn vader ook wel eens gevraagd waar hij graag wilde liggen. Sommige mensen willen niet denken over de dood, maar dat heb ik helemaal niet.”
Herinneringen meegeven
Naast haar reguliere fotografie doet Suzanne ook erg bewonderenswaardig vrijwilligerswerk voor stichting Make a memory. “Deze stichting maakt op verzoek van ouders foto’s van ernstig zieke, terminale en overleden kinderen, met een leeftijd vanaf 23 weken zwangerschap tot en met zeventien jaar”, legt Suzanne uit. “Ik heb al meerdere keren terminaal zieke mensen gefotografeerd, dat is erg heftig, maar ik vind het heel erg mooi om te doen. Het geeft mij het gevoel dat dit is wat ik moet doen, want zo geef ik mensen echt iets mee. Als mensen komen te overlijden, zijn de gemaakte foto’s vaak nog het laatste wat er is. Zo hoop ik dat ik mensen toch zoveel mogelijk troost kan bieden, niet alleen vóór de dood, maar ook later tijdens het rouwproces.
In 2014 is mijn vader overleden aan kanker, toen had ik mijn partner, kinderen en gezellige leven in Heerenveen nog niet. Hij heeft alles wat ik nu heb niet mogen zien en dat is iets wat ik ontzettend jammer vind. Ook had ik hem graag willen vragen naar zijn mening over het werk wat ik nu doe en vraag ik mij af wat voor adviezen hij mij had gegeven. Het is gewoon wel iets waar je als dochter nieuwsgierig naar bent.
Een vreemde eend
Mijn vader was beeldend kunstenaar Charles Henri (Henri Charles de Vries (1948-2014), red,) en eigenlijk was hij wel een vreemde eend in de bijt vergeleken andere vaders. Hij schilderde en tekende altijd en ook maakte hij beelden. Er staan vijf levensgrote bronzen beelden in het centrum van Meppel die mijn vader heeft gemaakt. Hij had een eigen bronsgieterij en maakte alles vanuit zijn atelier. Ik ben wel echt opgegroeid met dat stukje ambacht, kunst en creativiteit. Altijd als ik in Meppel ben dan, zie ik de beelden van mijn vader weer en dat vind ik ontzettend mooi.”
Suzanne lacht als ze herinneringen oproept. “Hij had een staart en altijd een kwast in de hand, een echte kunstenaars uitstraling. En ook maakte hij naakte beelden, waardoor ik nog wel eens met flauwe grapjes om moest gaan op de basisschool. Dit vond ik destijds natuurlijk niet leuk, maar toen ik wat ouder werd begon ik mijn vader juist erg te waarderen. Hij kon wel hele bijzondere dingen maken. En dat creatieve stukje heb ik toch in mij, ook via hem. Uiteindelijk maakt het je wel tot wie je bent.”
Altijd aan het tekenen
“Stel je maar eens voor, we hebben op zolder wel iets van twintig schetsboeken vol liggen, omdat mijn vader non-stop zat te schetsen en tekenen. Hij ging aan één stuk door, als zijn blaadje vol was sloeg hij hem gewoon om en begon hij op het volgende blaadje weer opnieuw. Hij tekende gewoon, iets wat ik echt niet kan. Hij hoefde daar ook niet over na te denken, dat zat gewoon in zijn hoofd en dat wist hij ook altijd weer op papier te krijgen. Ik heb ook eens bij hem wat tekencursussen gedaan, maar het ging er gewoon niet in. Met beeldhouwen net zo.” Suzanne vertelt het lachend.
“Mijn oudste dochter tekent ook de hele dag door. Mijn muren thuis hangen al vol met al haar kleine kunstwerkjes. Als ze thuis komt pakt ze een boekje en gaat ze op haar bed zitten tekenen, net als mijn vader vroeger deed. Er zit ook zeker iets creatiefs in haar. Ik ben heel nieuwsgierig of ze er later mee verder wil of dat het gewoon een fase is.”
Door de jaren gegroeid
“Als ik naar mezelf kijk heeft het ook best lang geduurd voordat ik de stap naar een creatief beroep had gezet. Het is een beetje begonnen toen ik voor mijn studie vijf maanden naar Afrika ben gegaan. Ik wilde graag een goede camera mee op mijn reis en samen met mijn vader heb ik er één gekocht. Daar zijn superleuke plaatjes uitgekomen. Toen ik weer thuis was zette ik graag mijn vriendinnen op de foto en zo is het fotograferen door de jaren heen gegroeid.
Ik had er alleen nooit aan gedacht om er een bedrijf in te beginnen. Ik heb best wel last van faalangst en dat kan mij soms erg onzeker maken. Ik was bang dat mensen mijn werk niet goed gingen vinden en dat hield mij tegen om stappen te ondernemen. Ik denk dat iedereen dat wel een beetje heeft. Maar naarmate je ouder wordt begin je toch meer aan dingen te wennen en kun je beter relativeren. Ik was altijd benieuwd wat ik met fotografie kan bereiken, dus op een gegeven moment heb ik de stap gewoon genomen. Op dat moment was een vriendinnetje van mij zwanger. Ik kreeg het idee om haar bevalling te volgen. Ik heb toen aan haar gevraagd of ik er bij mocht zijn om te kijken hoe dat is. Ze stemde ermee in en vervolgens heb ik van de hele bevalling een reportage gemaakt.” Suzanne roept het uit van enthousiasme: “Ik vond het helemaal te gek en toen wist ik het: dit is wat ik wil doen!”
Pand 50
“Ik heb geboortefotografie destijds samen met een verloskundigenpraktijk in Heerenveen opgepakt, want zij vond het heel leuk om foto’s van te hebben van de bevallingen. Ik heb toen nog vier bevallingen gefotografeerd, voordat ik mij - op 14 januari, de trouwdag van mijn ouders - in 2019 officieel heb ingeschreven bij de KvK. Daarna heb ik online een oproep gedaan en het begon al snel te lopen, ik kreeg veel opdrachten binnen. Ik vind het leuk om met mensen in contact te komen, daardoor heb ik mijn netwerk snel kunnen uitbreiden.
Ik werk nu nog vanuit huis, maar met drie kinderen is dat eigenlijk niet te doen. Ik wilde erg graag een plek voor mezelf. Dat heb ik gevonden in Pand 50. Deze locatie gaat in maart open. Ik probeer samen met de beheerder van het pand, daar wat leuks neer te zetten. Het wordt een gebouw waarin meerdere creatieve ondernemers onder één dak gevestigd zijn. Daarnaast komt er een gemeenschapsruimte waar workshops gegeven kunnen worden.”
Gedreven door emotie
“Als ik een fotoshoot met klanten doe dan vraag ik altijd of zij de liefde willen laten zien die zij voor elkaar hebben. Als ze met die gedachten de shoot ingaan dan komt dat ook zo over op beeld. Ik leg het liefst emoties vast, dat vind ik het meest echt. Ik ben echt iemand van het gevoel. Voornamelijk bij geboorte-, trouw- en uitvaartfotografie komen de meeste emoties kijken. Bij geboortes gaat het vaak om een korte emotie, er is op dat moment veel emotie, maar naarmate de tijd voorbij gaat neemt het af. Bij uitvaarten zit de meeste emotie en het is vaak een lange weg voor de nabestaanden. Dat zit zo diep en omdat ik het zelf heb meegemaakt met mijn vader herken ik het zo goed.
Bij trouwerijen gaat het vaak om het vastleggen van het perfecte moment. Maar ook daar zeggen mensen vaak iets tegen elkaar wat zo diep zit en emotioneel is, dat ik alsnog negen van de tien keer met tranen achter de camera sta. Met al mijn fotografie wil ik mensen iets kunnen geven waar ze later naar terug kunnen kijken. Maar ik heb door mijn gezin niet alle tijd van de wereld, dus ik doe alles stapje voor stapje. Het heeft geen haast. Als ik maar plezier blijf hebben. Dat is het belangrijkste!”
