Groninger Menno Knot werd Sleattemer “As der wat is, dan bin je der”
Omdat de stad-Groninger Menno Knot, die werkte in de randstad en in Duitsland, die zich thuis voelt in Sleat, zichzelf een ietwat vreemd mengtaaltje heeft aangeleerd. Waarin het Fries overigens de bovenhand heeft. De Sleattemers lachen er niet om. Ze hebben enkel veel respect voor hún Menno Knot.
Twee keer in zijn leven verhuisde Menno Knot (68) naar Sleat. Beide keren vond hij het aangenaam. Beide keren ook was hij in no time opgenomen in de Sleattemer mienskip. En voelde hij zich verplicht om wat terug te doen. Menno Knot werd dan zo maar overal voorzitter van. Hij woont nu een stapje opzij in Tjerkgaast. Maar dat ligt zo dicht tegen Sleat aan, dat hij daar nog diverse functies heeft.
Sleattemers zijn uitgekookte lieden. Die wisten dat Menno Knot wel wat kan. Hij zat in Provinciale Staten voor de VVD. Was een aantal jaren fractievoorzitter. Hij kent de overheidswegen, die voor kleine dorpen en stadjes vaak zo moeilijk te vinden zijn. En daar bij die overheid kennen ze Menno Knot ook nog wel. Houden rekening met hem. Een vriendelijke, maar dwingende man.
Wethouder Knot
Hij was in z’n eerste periode in Sleat ook nog wethouder. Dat was helemaal niet de bedoeling. Hij werd gevraagd voor de verkiezingslijst van Gemeentebelangen. Ze zetten hem onverwacht in één keer op één. Hij kreeg voldoende stemmen om in de zeven man tellende gemeenteraad plaats te nemen. Het CDA was daar met drie zetels de grootste. Die werden buitenspel gezet door de andere vier, PvdA, FNP en Gemeentebelangen. O ja, er moesten ook twee wethouders komen. Jij, Menno? Eeeh… nou ja. Wethouder Knot.
“Ach, it hâlde net sa folle yn.” Maar als de meer dan voortreffelijke oud-burgemeester van Lemsterland, Feite Faber, daar waarnemer is, dan doorloop je een goede leerschool. Menno Knot houdt van Sleat, maar houdt er ook van in de auto te zitten. Zijn werk bracht hem veel op reis, veel in Duitsland. Hij was bedrijfskundige. Zat dus in allerhande bedrijven en organisaties. Een regelaar. Het maakt hem dus niet uit waar hij woont. De eerste keer dat hij in Sleat terecht kwam, was omdat zijn toenmalige echtgenote onderwijzeres in Sleat werd.
De grutste fout
Een echtscheiding en verandering van werk haalde hem er weer vandaan. Hij ging voor e ondernemersvereniging KNOV werken en was veel in Groningen en Noord-Holland. Via Hoorn, Amsterdam, Franeker en een nieuwe relatie kwam hij weer terug naar Sleat. Zijn relatie, Hilde de Haan, was D66. Lieden als Arno Brok, toen nog in opleiding voor Commissaris op de Leeuwarder Thorbecke Academie, maakten hem nog liberaler, en dat kwam natuurlijk ook van zijn werkgevers. Gedeputeerde Lammert Hilarides van de VVD maakte hem Statenlid. Tien jaar hield hij dat vol. Naast z’n werk.
En naast Sleat. Voor hij het wist stonden ze daar allemaal ook weer aan hem te trekken. Kun je dit doen, kun je ook dat doen? Ja. Menno werd voorzitter van Stichting Vrienden van Sleat. Die zorgt voor zoveel mogelijk aardigheden aanschaffen, van kanonnen tot ouderwetse lantaarnpalen. Hij werd ook voorzitter van de voetbalclub Sleat.
“En dêr makke ik de grutste fout dy’st mar betinke koest”, zegt hij ietwat zuinigjes. Hij deed er namelijk alles. Zelf lijntjes trekken, zelf koffiezetten, zelf de entreekaartjes verkopen. ”De structuur fan de klup rekke fuort, se seinen, ach Menno is der wol…” Hij zette, na dertien jaar (!) de zaak weer recht. En vindt nu het mooie dat de jongens van het eerste hem handhaven als één van hen. “Ik neam it altyd in saak fan in kratsje bier”, zegt hij. Mensen doen van alles voor hun stadje en kunnen na afloop bij een biertje of wat koffie nagenieten. Gezellig met elkaar meedoen. Het is voor hem de toverspreuk.
“Ik bin republikein”
De communicatie met de overheden is veel moeilijker. En die wordt nog steeds van hem gevraagd. “Ja, myn soan sit yn Pleatselik Belang, mar ik ha mar efkes hun reaksje op de rekreaasjefizy of wenningnota skreaun.” Hij werkte vele jaren in de politiek, maar ergert zich aan de langzame formalistische besluitvorming van diezelfde overheid.
Menno Knot ging uit de politiek. Hij vindt het dualisme maar niks, dat brengt de kiezer veel te ver weg. Hij kon goed met gedeputeerde Anita Andriessen van de PvdA, die bruggen sloeg. Eigenlijk was Menno Knot ook geen echte VVD’er. Hij verdween na tien jaar, wilde niet twee jaar doorgaan voor het gebruikelijke lintje. “Dat woe’k net, ik bin republikein”, bromt hij.
Menno Knot is een gezelligheidsmens. Prijst in dat kader de sociale cohesie van de mienskip van Sleat. De Elfsteden-zwemtocht afgelopen zomer van Maarten van der Weyden is zijn grote voorbeeld. Die zou langs zwemmen, maar wie moest dat regelen? “We bin gewoan begûn. Mei in tal oaren bin ik der ynsprong. We hienen in gouden oerke, Sleat wie live foar de nasjonale telefyzje“. Mensen als Menno Knot hebben maar één credo: “At der wat is, dan bin je der.”
Door Eelke Lok
Lees ook
